Dorpsbewoner voor een maand

Na een lange maar goed verlopen vliegreis zetten we eindelijk voet op Braziliaanse bodem. Hier heb ik lang naar uitgezien! Het grondpersoneel loodst als eerste alle gezinnen langs de controles. De komende drie maanden merken we het telkens weer: Brazilië is enorm kindvriendelijk.

Drie maanden reizen in een gigantisch land als Brazilië, waar begin je dan? Vrienden hebben ons hun zomerhuis in Macapa aangeboden. Dit vissersdorpje ligt vlakbij Parnaiba in de staat Piaui. Er wonen een paar honderd mensen, eens per dag gaat er een bus, er is één telefooncel en er zijn een paar kleine aan-huis-winkeltjes. Kortom: een geweldige plek om de reis te beginnen – met onthaasten en uitrusten.

Een reuzenrog gevangen

Thijs en Lynn spelen uren in en rond het huis of aan het strand. Tijdens de siësta’s liggen we te lezen of te slapen in een hangmat. Siësta’s zijn daar absoluut noodzakelijk vanwege de hitte. Thijs wordt gegrepen door het vissen. Vooral als hij samen met zijn vader een rog van 4,5 kilo vangt. Huisbewaarder Luis en zijn vrouw Maria maken er moqueca van, een heerlijk Braziliaans visgerecht.

We hebben erg veel plezier met Joost en Gerlania, de zoon van onze vrienden en zijn Braziliaanse vrouw. Ze wonen sinds 3 jaar met hun kinderen Tais en Caju in Parnaiba en hebben een moderne meubelfabriek opgezet. Door hen krijgen we een kijkje in het Braziliaanse leven. Samen gaan we, vaak met familie en vrienden, naar schoolfeesten, verjaardagspartijtjes, het strand en de prachtige delta van Parnaiba. Na terugkomst in Nederland wilde Lynn Tais uitnodigen voor haar verjaardagsfeestje. Tais kon toch wel even overkomen?

Helemaal uitgerust

Opgeladen, vol goede moed en de Portugese taal al enigszins machtig, beginnen we na deze heerlijke eerste maand aan de rondreis. Met de Leito (nachtbus) vertrekken we naar Fortaleza (10 uur rijden). De kinderen slapen als rozen tijdens de rit. Vervolgens vliegen we naar Salvador de Bahia. Alle vier moeten we in Salvador wennen aan het drukke stadsleven. Ik voel me ineens veel meer toerist. Hier ontdekken we de zogeheten kilo-restaurants: je schept op waar je zin in hebt en betaalt voor het gewicht van het eten. Ik geniet van het grote culturele aanbod. Vooral de Capoeira - een Braziliaanse vechtdans op muziek – is erg populair bij de kinderen.

Een hoogtepunt van onze reis is een bezoek aan de Pantanal, een ongerept moerasgebied in het westen van Brazilië, in de staat Matto Grosso. We vliegen erheen vanuit Salvador. In de Pantanal leven veel wilde dieren. Het gebied is moeilijk te bereizen, dus reserveren we van tevoren een resort. Met een klein groepje verkennen we het gebied. Samen met professor Fred en onderwijzer Art maken we tochten per kano, motorboot, te paard en te voet om de natuur en dieren te bewonderen. Wij fotograferen volop en Thijs en Lynn tekenen alle dieren die we zien.

“Nee hè pap, niet nóg meer kaaimannen!”

Het groepje is een gouden mix. Samen vissen we op piranha’s. Easy fishing heet dat, omdat ze zo goed bijten. We voeren de piranha’s aan de kaaimannen. Die zijn er in overvloed. Tijdens een van onze tochten verzucht Thijs: “Nee hè, niet nóg meer kaaimannen!”. Het sensationele hoogtepunt van dit verblijf is echter het zien - en vasthouden - van een 3,5 meter lange anaconda!

Brood-stelende aapjes, een tamme gier en een moederloos baby varkentje…

We vliegen naar Foz d’Iguacu, onze volgende bestemming. Bij Foz, op het drielandenpunt tussen Brazilië, Argentinië en Paraguay liggen enkele van de mooiste én grootste watervallen ter wereld. Mijn ouders komen ons daar opzoeken. Een leuke afwisseling. Thijs gaat logeren bij opa en oma, een verdieping hoger in het hotel. Henk en ik kunnen er samen op uit terwijl de kleinkinderen met opa en oma spelen.

We logeren ook op een kleine fazenda (boerderij). De fazenda is een mix tussen een boerderij, een kunstproject en een lokaal restaurant. De atmosfeer is bijzonder: eten bij het haardvuur in een open huiskamer, brood-stelende aapjes, een tamme gier, honden, een moederloos baby varkentje... Twee nationaal bekende Braziliaanse zangers maken er tijdens ons bezoek tv-opnames voor hun nieuwe hit. Privé concerten en leuke gesprekken zorgen voor nog meer franje aan dit verblijf.

Goed idee mam, dat BrazilIë!

Onze tijd zit er bijna op. We brengen nog twee bezoeken aan Nederlandse vrienden in Florianopolis (18 uur in de Leito) en Sao Paulo (10 uur in de Leito). Ik ben erg onder de indruk van de reislust van Thijs en Lynn. Elk nieuw onderkomen wordt steevast  tot ‘ons huis’ omgedoopt. Ook de nachten in de Leito zijn daardoor geen enkel probleem.

Lynn vraagt tijdens een strandwandeling: “Van wie was het idee om naar Brazilië te gaan eigenlijk?” Van ons samen, zeggen we. Daarop krijgen we spontaan een dikke knuffel, omdat ze het zo’n ontzettend goed idee vindt! In een email die Thijs stuurt aan de klas schrijft hij: “Ik wou dat de hele school in Brazilië woonde!”. En eigenlijk wilden wij dat ook wel: het goede van hier vermengen met het prachtige van daar...

Terug in Nederland worden we opgewacht door Henk’s ouders. “Hoe was Brazilië?”, vragen ze. Thijs denkt even na. Wat zouden opa en oma interessant vinden om te horen? “Nou”, zegt hij, “In Brazilië hebben ze geen hutspot!”.