De eerste keer dat we over Barbados rijden voelen we ons meteen thuis. Verwonderd kijken de kinderen door de ramen naar die andere, kleurrijke wereld. Tussen overdadig groen staan geschilderde houten ‘rumshops’ en huizen in knallende kleuren. Opvallend is hoe mooi en goed onderhouden alles erbij ligt. 

Ons eerste hotel ligt aan de zuidkust waar de stranden spierwit zijn en de zee diepblauw met vaak wilde, witte schuimkoppen.

Van daaruit maken we dagelijks korte uitstapjes en de eerste dag wordt dat het Graeme Natuurreservaat. Veel animo is er niet bij de kinderen om het zwembad te verlaten, maar als we eenmaal in het diepgroene woud tussen de wortels van de mangrove op zoek zijn naar vissen en vogels zijn ze het hele zwembad vergeten. We zien bomen overladen met reigers. Zelfs na Robin’s geregelde schelle uitroepen, “shhtt, vogels”, zijn er nog voldoende vogels te zien.

Tussendoor laten we ons steeds de luxe van het all inclusive hotel aanleunen. En Barbados heeft stijl. Hier betekent all inclusive niet alleen gratis buffetten, snacks en koffietafels, maar ook en vooral dat het je de hele dag door aan niets ontbreekt. Op het strand, in het zwembad, de kinderclub of bij de tennistafels, waar je ook bent, het personeel vraagt regelmatig of ze je nog ergens blij mee kunnen maken.

Schillipadden!

Ineens willen de kinderen alle dieren van Barbados wel zien, dus voor een tocht per catamaran naar de grote schildpadden zijn ze wel te porren. Het is ongelofelijk maar waar. Als we na een uurtje heerlijk zeilen in het ‘turtle gebied’ aankomen zien we de schildpadden als groen-bruine eilandjes van ongeveer een meter lang vlak onder het wateroppervlak drijven. Kijk schillipadden! Roept Joep uit. De dieren krijgen van hem meteen allemaal de naam van z’n eigen schildpad, ‘Schilli’. Echt zwemmen tussen de schildpadden laten ze toch maar aan ons over.

Een treintje onder de grond

Barbados lag tienduizenden jaren geleden onder de zeespiegel.  Toen het aardoppervlak omhoog kwam zijn de grotten onder de grond komen te liggen. Daarom bevindt zich nu in het hart van het eiland een ondergronds labyrinth van gigantische kamers, een ondergrondse rivier en een 12 meter hoge waterval. Maar het hoogtepunt voor de kinderen van Harrison’s cave is toch wel het elektrische treintje. Wiebelend zoeft het door de donkere gangen terwijl af en toe ineens zicht is op spookachtig verlicht druipsteen of een ruisende waterval.  Groot is de teleurstelling bij de kinderen als het treintje na een drie kwartier alweer het daglicht in rijdt. Nog een keer! 

Aan de westkust zijn de stranden breder en is de zee rustig. Daar ligt ons hotel van de tweede week. Ideaal voor zonnebaden en watersport. Een van de mooiste dagen beleven we als we van hieruit naar de oostkust rijden. De golven rijzen er huizenhoog op alvorens ze met onstuimige witte schuimkoppen op een zwarte rotskust kapotslaan. Het waait er altijd en de jungle groeit tot op het strand. Met open mond staan de kinderen te kijken naar zoveel watergeweld. Verbaasd zijn we als we, op de hoogste plekken van de rotsachtige kust de meest fantastische restaurants en terrassen ontdekken. Daarboven kijk je uit over de zee en de kustlijn. Vanaf een zonnig terras, of door de ramen van een smaakvol ingericht restaurant kijk je uit over de wilde zee en de onregelmatige kustlijn. En ze hebben er zelfs frietjes! Maar het hoogtepunt komt nog. De baaien aan deze kant van het eiland zijn beroemd onder surfers. In een van de baaien is een surfcompetitie gaande. Terwijl ‘surfies’ van 14 tot 40 de huizenhoge golven trotseren zit op het strand een joelende menigte van familie en vrienden aan te moedigen. We sluiten ons even bij ze aan en de jongens raken helemaal in de ban van het surfen. Ze bekijken de surfers met open mond voor dat ze het water in stappen. Wie zal het langst blijven staan? Die stoere jongen van 14 met zijn gekleurde zwembroek, of die brede 30-er, een bonk spieren?

Caribische cultuur

Elke vakantie proberen we een avondje met z’n tweeën uit te gaan. Om tien uur laten we de kinderen slapend bij de oppas achter en tien minuten later zijn we in de hoofdstad Bridgetown. Gesticht in 1628 rondom een schilderachtige baai, is Bridgetown een van de oudste steden in het Caribisch gebied. De sfeer van het koloniale verleden hangt aan gebouwen en straatnaambordjes. Tegelijkertijd zijn bars en restaurants modern en swingend. In dit geboorteland van de rum laten we ons de cocktails natuurlijk goed smaken! En zo hebben wij een heerlijke en complete vakantie waarin iedereen aan z’n trekken komt.