Spetterend oudjaar in de nieuwe wereld

Voordat we Hobart, de hoofdstad van Tasmanië, bereiken maken we een tussenstop van twee dagen  in Sydney. Zo zitten we op oudejaarsdag ineens op een grasveld met uitzicht op de Harbour Bridge en het Opera House. We picknicken en de kinderen vallen aan het begin van de avond gewoon in slaap op mama’s schoot. Om half twaalf zijn ze klaarwakker voor het vuurwerk. Het is een bijzonder gevoel: met je kinderen het nieuwe jaar ingaan onder een tropische sterrenhemel vol vuurwerk dat weerkaatst op het schitterende Opera House en de blauwe oceaan.

Op 1 januari vliegen we naar Hobart. Het is er feest vanwege de Sydney-Hobart zeilrace en rondom de haven is een eet-, drink- en kermisfestijn. “Australië is een feestland!”, roept Tiare de hele dag. Hoogtepunt voor de kinderen is een show met ‘sheepdogs’, waarbij de eigenaars (allemaal vrouwen) door allerlei opdrachtjes moeten laten zien hóe goed hun hond luistert.

“Mam, mag ik een vogelbekdier? Dan hoef ik geen hond!”

We verlaten Hobart op een dinsdagochtend in onze huurauto. Al na een dag weten we niet meer hoe het leven er in Nederland ook alweer uitziet. Dít is leven: ’s ochtends het weidse landschap in rijden. Over de lege weg naar een bestemming die je niet echt hóeft te bereiken want overal waar je kijkt is het mooi. Goudgele grasvlaktes, kuddes bruingrijze schapen en hoge knoestige eucalypthusbomen tegen een achtergrond van blauwe bergketens. Meestal is de bestemming van de dag een ‘National Park’. We maken elke dag een wandeling van minimaal een uur. De parken zijn allemaal anders, allemaal mooi. De wandelroutes zijn goed aangegeven en je kunt overal kiezen uit lange en korte treks of looptochten van dagen. De natuur brengt ons van de ene verrukking in de andere. In de donkergroene, met mos overspoelde bossen van Mount Field National Park zien we ons eerste en enige ‘wilde’ vogelbekdier. De kinderen zijn minder verbaasd dan wij dat zo’n dier kan bestaan: “Een zoogdier dat eieren legt met de snavel van een reuzeneend? Nou leuk toch! Mag ik er een voor thuis?” Nee, maar Tiare mag wel een opgezette variant vasthouden. Da’s beter dan een echte, want hun achterpootje bevat het meest pijnlijke gif dat er bestaat.

Honderden pinguins op het strand

We slapen elke nacht in een andere bed&breakfast en worden steeds weer aangenaam verrast. Elke B&B heeft wel iets bijzonders: een hemelbed in een rijk gestoffeerd zolderkamertje, een huisje met veranda en een reusachtige tuin; ze vormen een feestelijke toetje op de dag. In de wilde duingebieden van Bruney Island zie we ’s avonds na zonsondergang hoe honderden pinguins als verdwaalde obers uit zee het donkere strand op komen rennen. De kinderen mogen ze zoeken met hun zaklantaarns. Met rood licht, dan merken de pinguins niet dat ze beschenen worden.

Het tweede deel van de reis maken we per camper. Ons laatste uitstapje voordat we de camper ophalen is naar Port Arthur, waar de getransporteerde gevangenen rond 1830 aankwamen.

Gedetineerden werden vanuit Engeland hierheen gedeporteerd om bomen te kappen. De kinderen vergapen zich aan een ouderwets toneelstuk in de open lucht waar het vangen en deporteren van een boef naar Tasmanië wordt nagespeeld.

Waar maak je nou een rodeo mee?

Met de camper zijn de kinderen meteen in de wolken; een éigen huisje dat rijdt! We gaan richting Cradle Mountain National Park en stranden na twee uur in het dorpje Ross waar net vandaag de jaarlijkse rodeo gehouden wordt. Het dorp en de wijde omgeving zijn uitgelopen in hun beste rodeo kleding, cowboyhoeden en bloemetjesjurken. Even later zitten de kinderen vooraan op de grond in afwachting van de show. Om de paar minuten komt er weer een nieuw stel helden de zandbak binnenstormen. Soms achtervolgen ze een stiertje met lasso’s, soms is het een berijder van een wild paard die zo lang mogelijk probeert te blijven zitten. De kinderen kunnen er geen genoeg van krijgen. Maar ook daar komt een einde aan. We moeten verder en rijden tegen zeven uur diezelfde avond in het laatste zonlicht een kleine camping op in de buurt van Cradle Mountain. We picknicken in het hoge gras terwijl onze -enige- buurman gitaarspeelt.

De wandeltocht rond Cradle Mountain de volgende dag is voor de kinderen ideaal door een pad van houten vlonders dat rondom het meer is aangelegd. Af en toe rusten we op een strandje aan het ijlblauwe meer met uitzicht op de zwarte bergtoppen.

Het weer wordt nu elke dag beter. Mooi want we rijden nu vooral langs de kust. In het noordoosten bij St. Helens Point wandelen we langs de ‘Bay of Fires’; kilometers kustlijn van witte reuzenkeien met feloranje mossen overgroeid. Dan een paar uurtjes luieren en spelen in Binalong Bay, een hagelwit strandje aan een azuurblauwe lagune. In duinpannetjes rondom de lagune hebben zich een paar families genesteld. We zwemmen met kindertjes en hondjes, terwijl de andere ouders vanuit de duinpannen geheel gekleed toekijken. Grappig zoals de Australiërs het strand gebruiken; zoals wij een park. Gewoon even zitten, picknicken, kletsen en weer verder. Zonnen in badkleding is er niet bij, want het gat in de ozonlaag is te groot.

We maken nog één wandeling en dat is de mooiste van de hele reis: naar Wine Glass Bay, een hagelwit breed strand met daarachter helgroene duinen en dornige bomen. De zee is diepblauw, met huizenhoge witte golven; heerlijk. De kinderen wagen zich niet in de wildschuimende oceaan maar maken het grootste en witste zandkasteel ooit.

We vliegen terug via Melbourne. Opnieuw genieten. We hebben er een appartement in de trendy wijk St. Kilda, vlakbij het strand en tien minuten per tram naar hartje centrum. Melbourne is bezig Sydney naar de kroon te steken in design, stadsinrichting, shopping, restaurants, terrassen en musea. Maar wonderlijk genoeg lijkt de stad ook helemaal voor kinderen gemaakt. Aan de boulevard kun je rolschaatsen huren, de dierentuin is natuurlijk altijd goed en het Oceanium met haaien die boven je hoofd zwemmen is zo geweldig dat we de kinderen eruit moeten slépen. Eten op een terrasje langs de mooie brede Yarra rivier vinden ze trouwens óók leuk. We bezoeken het immigratiemuseum dat de kinderen en ons een beetje doet voelen wat het betekent om in een nieuwe wereld helemaal opnieuw te beginnen. Als je hier bent krijg je er wél zin in.