Dag 1, we zijn er

In de luchthavenhal komen we al meteen in de goede stemming. Er klinkt vrolijke Caribische muziek en aan de muur hangt een levensgrote poster van Aruba’s grootste natuurwonder: de Natural Bridge. ‘Die was toch ingestort?’ vraag ik aan Kaja. Feline is nog het meest verbaasd als de taxichauffeur Nederlands blijkt te spreken. ‘We zijn toch niet thuis mama?’ David wijst zijn kleine zusje terecht met een bot: ‘In Nederland waait toch niet zo’n warme wind, dombo.’

Ons appartement, in de Amsterdam Manor, is groot, schoon en gezellig. En het blijkt inderdaad direct aan zee te liggen. Terwijl David en Feline alvast het zwembad mogen verkennen, installeren wij ons in ons nieuwe tijdelijke onderkomen. Aan Helena hebben we geen kind. Ze is gehypnotiseerd door de ronddraaiende ventilator aan het plafond.

Dag 2, vlinders die dronken zijn

De kinderen hebben bedacht dat ze de hele vakantie wel door willen brengen in het zwembad en op het strand. “Waarom moeten we naar een vlinderboerderij?, dat is toch saaáaáaáai!”. Gelukkig heeft de ervaring ons geleerd om niet te veel naar kindercommentaar te luisteren.

 “Ik wil óók zeven jaar geluk!”

Als wij eenmaal in de tuin vol gekleurde reuzenvlinders staan zijn ze stil van verwondering. De gids vertelt van vlinders die altijd dronken zijn omdat ze het rottende fruit eten waar alcohol in zit. En als er bij David een vlinder op zijn hoofd landt voorspelt ze zeven jaar geluk. Ik denk nog, “niet zeggen”, want ik vermoed de gevolgen. En jawel: Feline begint te huilen, omdat ze ook zeven jaar geluk wil. Gelukkig weet de gids een oplossing. Ze pakt een vlinder die helemaal lam is en zet ‘m op haar hoofd.

Dag 3, in de onderzeeër

Vandaag gaan we met de Seaworld Explorer mee onder water. Als we met een man of twintig als sardientjes in een soort glazen blikje zijn gepropt kan het feest beginnen. In het begin is het nog gewoon blauw om ons heen, maar dan verschijnen de eerste kleine, grote, gestreepte en raar gevormde vissen. We varen langs een scheepwrak uit de tweede wereldoorlog en langs grillig koraal. Helena slaat enthousiast met haar handjes tegen het glas waarachter deze film zich afspeelt. Eenmaal weer boven zijn de kinderen nog steeds opgetogen over wat ze gezien hebben. Alleen Kaja zit bleekjes voor zich uit te staren. ‘Misselijk,’ is zijn enige commentaar.

Dag 4, struisvogels voeren

Jeepsafari! We ruilen onze sedan huurauto een dagje in voor een wat wilder modelletje. Voorzichtig hobbelend door het ruige landschap komen we langs de vuurtoren, de voormalige goudmijn en de natuurlijke bruggen. Het blijken populaire plekken waar ik meerdere malen door de Hollandse vakantiegangers herkend word maar daar hebben de kinderen verder geen last van. Grappig genoeg zijn ze nog het meest onder de indruk van de enorme rotsformatie van de ingestorte brug. Op de terugweg bezoeken we de struisvogelboerderij waar Feline die rare beesten mag voeren. Ik had het niet gedurfd!

Dag 5, “Zijn jullie nú al terug!”

Deze ochtend is voor Kaja en mij. We hebben gehoord dat Aruba een hele mooie golfbaan heeft en dat willen we wel eens met eigen ogen zien. Ons hotel biedt kinderopvang op aanvraag. De golfbaan ligt schitterend in het ongerepte noordelijke stuk van Aruba. In het golfkarretje rijden we over het glooiende grastapijt met daarachter de ruige zee. Als we terugkomen in ons appartement is eigenlijk alleen Helena heel blij om ons weer te zien. David en Feline vragen een beetje beteuterd of ze nu moeten stoppen met zwemmen.

Dag 6, een eiland van een eiland

Palm Island is volgens de kenners een must. Het is niet goedkoop, maar dan héb je ook iets. En zo worden we vandaag met een bootje naar een paradijselijke eiland gebracht om vervolgens van alles gratis te mogen genieten: het eten en drinken, het glijbanenpark en het snorkelen. In eerste instantie valt het een beetje tegen zo tussen de consumerende toeristen, maar als we gaan snorkelen is alles in één klap goed. Helena kan nog niet meedoen, maar David en Feline zijn groot genoeg om met flippers, duikbril en snorkel in de zee te drijven. ‘Mama, Kaja, ik heb zo’n grote blauwe vis aangeraakt!’ roept David vol trots. Feline vind het ook wel leuk, maar geeft toch de voorkeur aan de gekleurde glijbanen.

Dag 7, baby-beach

De ochtend brengen we door op het maagdelijke witte strand van baby-beach. Dit strand ligt aan een door riffen omzoomde zee, vól met kleurrijke tropische vissen!, en is door het ondiepe water een hele veilige plek voor kleine kinderen. Onder de ouderwets uitziende rode strandtenten is het heerlijk toeven met onze kleine Helena.

’s Middags mogen de kinderen naar het zwembad bij ons hotel, terwijl wij de spullen pakken.   Na een uur komen ze opgewonden binnen stormen: ‘Ruzie bij het zwembad!’ ‘Geen gedoe, jongens, alsjeblieft,’ zucht ik geërgerd.  ‘Nee, wij niet,’ roept Feline ‘de hagedissen hebben ruzie!’ roept Feline. ‘Leguanen!’ verbetert David haar.

Daarmee eindigt ons Caribisch avontuur. Kaja en ik spreken af om de volgende keer twee weken naar Aruba te gaan, zodat we eindelijk onze boeken uit kunnen lezen.