“Ik zie het geheime kasteel” gilt Joke. En inderdaad, daar schijnt iets zachts roze aan het einde van de canyon. We hebben de verborgen stad Petra ‘ontdekt’ na een tocht van anderhalve kilometer in een paard en wagen.  Het is een van de vele hoogtepunten van onze reis door Jordanie. 

WOESTIJNLAND

Jordanie is een apart land, heel eigen. Bijna 90% van de oppervlakte bestaat uit stenige woestijn waar weinig tot niets groeit. Hetzelfde geldt voor de Dode Zee, de grote binnenzee die het land met Israel deelt en waar, door het zoutgehalte dat zes keer zo hoog is als in de oceanen, ook al niets groeit.

Op het eerste gezicht dus weinig te beleven zou je denken, maar niets blijkt minder waar! Het is een land met een aantal bestemmingen waar kinderen superspannende  avonturen kunnen beleven en dingen meemaken die ze alleen hier kunnen ervaren.

We beginnen op het aller laagste punt van de aarde, op 460 meter onder de zeespiegel bij de Dode Zee..

Joke van zes staat met haar favoriete voorleesboekje al klaar aan de rand van het bremzoute water. Ze heeft met papa afgesproken dat die haar voorzichtig in het water zal leggen en dan gezellig naast haar komt drijven en zal voorlezen. Dat valt nog niet mee. De waterlijn ligt vol met gladde kiezels en ze glijden alle kanten uit, voordat ze met een ternauwernood droog gehouden boek breed glimlachend in het water dobberen.  Onze dochter gilt het uit van plezier en verwondering. Dit is veel leuker dan zwemles!

Aan de kant staan mensen zichzelf en elkaar in te smeren met modder uit de Dode Zee. Die bevat veel mineralen  en is heel gezond voor je huid, met als gevolg dat er een groot aantal ‘marsmannetjes’ langs de waterkant loopt die wachten tot de modder is opgedroogd en ze kunnen gaan douchen.

Het is een vreemd en een beetje angstig gezicht voor Kim van twee, die zich elke keer wat ongemakkelijke aan me vastklampt als er een bemodderde badgast breed naar haar lacht.

We relaxen een paar dagen in de zon. De droge woestijnhitte is goed uit te houden en het zwembad bij het hotel is groot en comfortabel. 

Daarna slapen we een nachtje in een klein guest house in het Dana Reservaat, waar we met gids een prachtige wandeling door de natuur maken, terwijl hij ons alle vruchtbomen- en struiken aanwijst. We zien en proeven granaatappels , zien hoe ‘kappertjes’ groeien en snuiven de geur van munt en andere kruiden op. Onderweg komen we een herdersjongen met zijn kudde schapen tegen en zien ezeltjes samen spelen. Daarna laten ze zich rustig door de kinderen aaien. In het dorpje runnen de lokale vrouwen kleine ateliers en winkeltjes en Kim krijgt een klein ezeltje dat ze Dana noemt en de rest van de vakantie niet meer van haar zijde zal wijken.

VERBORGEN STAD GEVONDEN!

Halverwege de reis beginnen we spanning een beetje op te bouwen en vertellen een –toegegeven, wat geromantiseerd -  verhaal over Petra, de verborgen stad. Een paar jaar geleden werd de stad uitgeroepen tot een van de zeven wereldwonderen. Meer dan 2000 jaar oud leek Petra rond 1300 van de aardbodem verdwenen totdat een Zwitserse ontdekkingsreiziger de plek in 1812 weer terugvond. Sinds die tijd spreekt de stad tot ieders verbeelding.

Het lijkt wel of in het moderne Petra alle souvenirs speciaal voor kleine kinderen zijn gemaakt: schattige flesjes woestijnzand met je naam erin, heel veel leuke armbanden, ringen en oorbellen, mooie jurkjes en kamelen in tientallen maten.  Nadat we ons door dit commerciele mijnenveld hebben geworsteld lopen we naar de As - Siq, de eeuwenoude ingang van Petra. Het is een rotskloof met wanden tot 80 meter hoog. 

Bij de ingang  galopperen tientallen paardjes door het rulle zand, sjokken kamelen onverstoorbaar voort en rijden paard en wagens af en aan. De kinderen kijken hun ogen uit en kiezen uiteindelijk toch voor een ‘veilige’ paard en wagen voor de tocht door de anderhalve kilometer lange kloof. Zo schommelen we de koele kloof binnen en kijkt Joke  letterlijk reikhalzend uit naar het moment waarop de Al- Khazneh ( de schatkamer) ineens in beeld komt. Wanneer ze het ziet wil ze niet meer in het wagentje maar holt met papa in haar kielzog naar de open ruimte om zich te vergapen aan het roze ‘paleis’.

Het is er druk: kamelen voorzien van een Winnie de Pooh dekje stappen heen en weer, waterverkopers snellen toe en tientallen gidsen en ansichtkaartenverkopers vragen ook om aandacht.

We lopen een paar uur rond, eenmaal buiten de schatkamer is het veel rustiger. Petra blijkt immens groot, een stad waar je twee,drie dagen kunt ronddwalen. Wanneer de zon doorkomt veranderen de ongenaakbare grijze rotspartijen in een prachtig en vriendelijk roze. Joke wil bij elk gebouw op de foto en klimt onvermoeibaar de hoge trappen op naar weer een begraafplaats. In het grote amfitheater zegt ze in het midden een gedichtje op en krijgt luid applaus van een groep toeristen! Wat verlegen door zoveel aandacht blijft ze vanaf dat moment dicht bij ons en kunnen we eindelijk koffie gaan drinken bij een van de vele restaurantjes die in en tegen de rotsen liggen. We zien een van de ansichtkaartenverkopers van een jaar of twaalf oud in de weer met twee ezels. Onze kinderen kijken ademloos toe hoe hij de beesten pratend, sjorrend en strelend zover krijgt dat ze een lange trap afdalen.

WADI RUM, SLAPEN BIJ DE BEDOEIEN

Na een dik uur rijden, draaien we met de auto van het asfalt af en zetten koers richting een groep hele grote rotsen. Daartussen verscholen ligt ons kamp. Wadi Rum, zo heet dit gedeelte van de woestijn, blijkt een prachtig gebied. Wanneer we onze spullen in een van de tenten hebben gezet, klimmen we in achter in de bak van een jeep en rijden de woestijn in. Het late namiddaglicht schildert de rotsen in prachtige kleuren. De rode zandduinen zijn op sommige plekken tientallen meters hoog en na een moeizame klim rent Joke er gillend vanaf. We genieten van de wind om ons hoofd en zingen met zijn vieren liedjes in de achterbak.

Om half vijf is het, haast van het ene op het andere moment,  donker. In het kamp branden tientallen lichtjes en in de tent liggen naast een klein lampje een paar kaarsen. Kim mag even slapen, terwijl ik het rode zand uit Joke’s haren ga wassen.

Er wordt muziek gemaakt en waterpijp gerookt en we zitten nog een uurtje bij het kampvuur totdat we rozig onze tent opzoeken. Om half tien stopt de generator en wordt het donker en stil in de woestijn…

De volgende morgen lopen we om 5 uur het pikkedonker in om op de zonsopgang te wachten. Het is behoorlijk koud en we hebben de kinderen lekker laten slapen. Het is een machtig gezicht om samen in die ongelooflijke ruimte te staan en het heel langzaam opnieuw dag te zien worden: zwart wordt grijs, contouren worden langzaam zichtbaar en achter de bergen begint de lucht te kleuren. De wolken worden van donkergrijs lichter en lichter en dan lijkt de zon, als aan een touwtje, op te stijgen. Net voor hij alles in het volle licht zet zien we het silhouet van een eenzame kamelendrijver. Het is een tijdloos en prachtig beeld.

‘Mamma, ik moet plassen!’  horen we opeens vanuit een tent een paar honderd meter achter ons.  Het is tijd voor ons woestijnontbijt…

  
SAMEN OP VAKANTIE TIPS  

-door de droge woestijnhitte valt het niet op dat jezelf of de kinderen snel vocht verliest. Drink dus de hele dag door, ook als je geen dorst denkt te hebben en zorg dat je altijd een flesje water bij je hebt.

 -ook lijkt de zon niet zo sterk. ..maar hij is het wel. Goed insmeren dus!

-zeker met kleine kinderen is een middagdutje aan te bevelen. De winkels zijn dicht en iedereen is weer fit voor na zonsondergang, wanneer alles weer tot leven komt.

-doordat de Dode Zee zo zout is, prikt het heel erg in je ogen. Houdt daar met kleine kinderen rekening mee!

- de Jordaanse keuken is prima geschikt voor kinderen: onder meer veel tomaten, komkommer, olijven, kip en yoghurt.

Toetjes tip : Um Ali, een soort broodpuddding met krenten en kokos.