Eindelijk is het zo ver. Isa, Luuk en Emma hebben al dagen voor vertrek ieder hun eigen rugzakje gepakt met zwembroek, pyjama, schone onderbroek, t-shirt, korte broek en natuurlijk wat speelgoed. We zijn er allemaal klaar voor: op naar Vietnam!

Verliefd op Hanoi

Na aankomst zijn we direct verliefd op Hanoi, de stad waar we onze rondreis beginnen. Oké, we moeten even wennen aan de drukte, vooral bij het oversteken. Stoplichten lijken niet zo te werken als wij gewend zijn en de enorme hoeveelheden brommers, motoren, fietsen, cyclo’s en auto’s op de weg maken oversteken een flinke uitdaging. Eenmaal gewend werkt het prima. De kinderen lopen al snel rond of ze niet anders gewend zijn. Op de hotelkamer stippelen Isa en Luuk een route uit en met de kaart er bij worden we door hen zelfs door de stad geleid. Een beetje verdwalen vinden we niet erg. We snuiven de geuren op van de eetstalletjes op straat, kopen voor een prikkie zijden lakenzakken, maken kennis met de Vietnamese keuken in lokale restaurantjes en eten ijsjes en chocoladecroissants aan het water. Hoogtepunten voor de kinderen zijn het waterpoppentheater, het Leninpark met lachspiegels en een speeltuin en de “temple of literature” met de vissen in de vijver, de draken, de stenen schildpadden en de geur van wierrook. Maar ook een ritje in de cyclo (fietstaxi) is een bijzondere ervaring.

Zo gaan ze hier naar school!

Na een paar dagen verruilen we de drukte van de stad voor de rijstvelden in het binnenland en rijden naar Mai Chau, in de bergen. In deze regio wonen diverse minderheidsgroeperingen en in Mai Chau zijn dat de White Thai. Voordat we ons laten verwennen in een comfortabel hotelletje met zwembad, slapen we een nachtje bij een lokale familie in een authentiek huis op palen. Onze slaapkamer is een grote open ruimte op de eerste verdieping. Op de grond liggen matrasjes waar ’s avonds klamboes over gehangen worden. Vanuit Mai Chau brengen we een bezoek aan een klein dorpje van een andere minderheidsgroepering, de H’mong, ongeveer 35 kilometer verderop. Bij een wandeling door het dorp mogen we een kijkje nemen in de lokale school en in een woonhuis. De vrouw des huizes is zeer onder de indruk van ons blanke blonde kroost en voelt uitgebreid aan hun armen, oren en haren. Ook andere vrouwen uit het dorp willen graag even aan de kinderen voelen. Het is voor ons allemaal een bijzondere ervaring.  

Op de terugweg is de school inmiddels uit en hebben we de kans om in het lege klaslokaal zelf even in de bankjes plaats te nemen. Dit is toch wel heel anders dan onze school in Nederland. Vooral Isa is erg onder de indruk en vindt het heel bijzonder dat ze kan zien hoe de kinderen hier in de klas zitten. Terug in Nederland bleek Emma vooral geschrokken te zijn van het feit dat de kinderen hier helemaal alleen naar school moeten lopen en niet door hun vader of moeder worden gebracht.

Op een privé jonk de rivier af

Na twee dagen in de bergen is het tijd om verder te reizen. Via Van Long, waar we in een roeiboot tot in het Karstgebergte varen, reizen we door naar Halong Bay. De natuur onderweg is indrukwekkend en we genieten van de mensen die we onderweg passeren en verbazen ons er over wat zij meenemen op hun (motor-)fietsen. Een motorfiets met een aanhanger voor een varken, 15 eenden achterop de brommer en een vrouw die op de fiets een volledige marktkraam aan plastic emmers en teiltjes meeneemt zijn hier heel normaal. Regelmatig zien we gezinnen met vier of zelfs vijf personen samen op één motorfiets voorbij rijden. Dat is toch wat minder comfortabel dan de ruime minibus waarin wij ons verplaatsen. Drie rijen met banken maakt dat we iedere dag een ander plekje kunnen kiezen, maar ook dat er wel eens strijd ontstaat tussen de kinderen over wie waar mag zitten. Helaas, op reis is dit niet anders dan thuis.

Het Vietnamese tempo

In Halong Bay checken we in op ons luxe verblijf voor de komende drie dagen: onze eigen Chinese Jonk, “De Rode Draak”. We varen door een rustig deel van Halong Bay waar we de enige bezoekers lijken. We wanen ons in een schilderij. De indrukwekkende natuur laat zelfs de kinderen niet onberoerd. Zij genieten van het verblijf op de boot, spelen met de bootjongen, gids en koks en helpen de kapitein bij het besturen van onze jonk. Het eten met vooral verse vis en schaaldieren, waaronder reusachtige tijgergarnalen is aan de kinderen niet echt besteedt, maar witte rijst met stukjes vlees en kip gaat er prima in. De uitstapjes vinden ze allemaal even geweldig. Of het nu een tochtje per kajak naar grotten en drijvende dorpjes is, een barbecuelunch op het strand of een bezoek aan een grot in de berg. Met pijn in ons hart nemen we na drie dagen afscheid van de boot en onze gids Thang als we doorreizen naar het midden van het land.

Inmiddels gewend aan het leven in Vietnam reizen we in rustig tempo verder. We bezoeken de leuke maar toeristische stad Hoi-An waar we allemaal een jurkje of broek laten maken. We gaan naar het bekende China Beach en griezelen in de grotten van de Marble Mountain. De laatste dagen van de reis genieten we tot slot van een welverdiende ‘vakantie’ in een hotel aan het strand. We brengen de dagen door in het zwembad en aan het strand, gaan vliegeren, kopen nog wat souvenirs en genieten van onze laatste Vietnamese maaltijden. Te snel is het al weer tijd om terug naar Nederland te gaan. Regelmatig denken we nog terug aan deze bijzondere reis, waarbij de boottocht in Halong Bay toch wel het hoogtepunt was en een echte “once in a lifetime” ervaring.

Praktische tips bij deze reis

De reis naar Vietnam duurt lang. Het is prettig om te vliegen met een goede kindvriendelijke luchtvaartmaatschappij met veel mogelijkheden voor de kinderen om zich te vermaken, zoals bijvoorbeeld een individueel televisieschermpje met kinderprogramma’s en spelletjes.

De wegen in Vietnam zijn redelijk, maar het verkeer is heel anders dan in Europa. Wij hebben er daarom voor gekozen om veilig te reizen met een auto met chauffeur. Je krijgt dan automatisch ook wel een Engelstalige gids mee. Het voordeel is dat je hierdoor ook kunt genieten van wat je onderweg ziet. De afstanden kunnen groot zijn, we waren blij dat we een vlucht hadden geboekt tussen Hanoi en Hoi-An.

Elke dag uit eten met de kinderen? Wij namen kleurboeken en tekenpapier mee en het eten in het restaurant werd een rustmoment van de dag waar ze heerlijk even konden tekenen en kleuren.