Met paard en al de zee in

”Nu zijn we zeepaardjes!” roept Margootje juichend. Ze zit vol ongeloof en een tikkeltje bezorgd bij Papa Johan voor op het zadel, terwijl ze langzaam op Max, een groot bruin paard de azuurblauwe oceaan in rijden.

Het is het sprookjesachtige en stoere einde van een paardrijdtochtje van een uurtje door het woeste landschap van Sint Maarten. Eerst was Margot toch wel bang geweest toen ze ze de grote paarden van dichtbij zag. Maar als ze de dieren aarzelend mag aaien en op schoot bij papa de teugels in handen heeft, stráált ze.

Paardrijen is een van de verrassende activiteiten die er op Sint Maarten te doen zijn. Een andere leuke onderneming is ‘airhiking’, in klimtuig van boom tot boom roetschen. Maar daarvoor zijn onze kinderen nog net te klein. Sint Maarten blijkt een eiland met twee gezichten. Naast het Nederlandse gedeelte is er een Franse helft. De hele week door zullen we de grens oversteken, meestal zonder dat we er erg in hebben. Hier en daar staan ‘Bienvenue/Welkom borden en verder merk je het als je auto rijdt of in de bus zit: op het Franse gedeelte is de weg wat beter onderhouden… Bovendien vormen de culinaire eisen van de op het eiland wonende Fransen een goede stimulans voor alle restaurants op het eiland om hun best te doen en dat merk je; aan prima eetgelegenheden is geen gebrek. Voor de kinderen is het nog eens extra feest dat er veel plekken zijn waar je speciale “eiland-patat” kunt krijgen. Dat krijg je natuurlijk nergens anders ter wereld.

Huilen om de vlinders

De aankomst met de directe KLM vlucht hier was spectaculair. Tot vlak vóór de ultra korte landingsbaan scheerden we over het felblauwe water. En ineens zagen we vlak onder ons auto’s stoppen die ons voorrang moesten geven, terwijl in de openlucht-cafeetjes op Maho Bay Beach iedereen zijn zonnehoed vasthield. Ook wij gaan deze week een paar keer op Maho Bay Beach zitten om de kinderen de binnenkomende vliegtuigen te laten zien, waar ze met open mond en twee handen voor hun oren naar kijken. Dat is wel héél spannend.

De eerste keer dat we hier het stadje inreden was overigens wel even schrikken. Sint Maarten heeft grote plannen en wil het entertainment- en culinaire centrum van de ‘Caribbean’ worden; veel bouwactiviteiten, veel hotel “aanplant” en veel winkels. De boulevard van Philipsburg, de hoofdstad, doet qua merknamen niet veel onder voor de PC Hooftstraat in Amsterdam. En toch is de sfeer uitermate ontspannen en zitten we ’s avonds te genieten op onze strandstoelen terwijl de kinderen in het warme zeewater spelen en schelp na schelp in onze schoot storten. Zo geeft het ook een extra dimensie, dat op zo’n klein en rustig eiland tegelijkertijd alle luxe van de wereld in een notendop voorhanden is.

In de loop van de vakantie zien we een aantal, maar lag niet alle, van de 37 stranden. Ze zijn allemaal mooi en niet druk naar onze Nederlandse maatstaven. We brengen een bezoekje aan de vlinderboerderij waar de kinderen griezelen bij de grote rupsen en cocons en Margootje moet huilen omdat ze het zo zielig vind dat de vlinders een paar weken of zelfs maar een paar dagen leven…

“Kijk mama, daar drijft een huis!”

Niet alleen het Franse en Nederlandse gedeelte verschillen. Het is vooral de aanwezigheid van de gigantische cruise schepen die het ritme van het eiland bepalen. De eerste paar dagen zijn er geen boten. Maar twee dagen voor ons vertrek varen er ‘s nachts ‘stiekem’ twee flatgebouwhoge gevaartes binnen. De volgende ochtend zien de kinderen ze het eerst: “Kijk mama, daar drijft een huis”. Terwijl we naar de haven lopen om de schepen beter te kunnen bekijken gonst ons eerst zo rustige strandje van de activiteiten. Wanneer we om half 10 ’s ochtends terugkomen bij het hotel lijkt het of een reuzenhand alles klaar heeft gezet voor een gigantisch kinderpartijtje.

Op het water drijven ineens tientallen waterscooters, er dobbert een reuzenbanaan met plek voor vijf personen en in de verte stijgt iemand op aan een parachute achter een speedboot. Even verderop drijft een complete waterspeeltuin, voorzien van trampoline van waaruit je zo in zee kunt duiken. Op de steigers zitten de pelikanen wat onrustig te schuiven op hun paaltjes, te bedenken hoe ze zich van beste kant kunnen laten fotograferen. Op het strand lopen ineens groepen vrouwen die kleurige doeken, tassen en hoeden verkopen.

Een boot met vriendjes

De kinderen genieten met volle teugen, maken vriendjes voor die dag en willen overal in en op. Ook wij genieten van de gezelligheid, lachen wat om de ‘bootmensen’ die nauwelijks afdingen op de markt en constant mobiel met elkaar aan het bellen lijken om hun coördinaten op het eiland door te geven.

’s Avonds om een uur of zes wordt het weer rustig. De laatste dagjesmensen keren terug naar hun huis op het water om daar te dineren en vannacht verder te varen naar weer een ander eiland. Wij gaan nog even op onze stoelen in de vloedlijn zitten. De kinderen pakken hun oude spelletje weer op en zoeken onvermoeibaar naar nog mooiere schelpen. “Mama, ik vond het vandaag een hele leuke dag”, zegt Margot. “Komt er morgen weer een boot met vriendjes?”