Op de thee in een sneeuwhut

En zo speelt ons leven hier zich van ‘s ochtends vroeg tot ’s avonds laat vóór de deur en op de piste af. Bij aankomst weten Bo (6) en Noah (4) niet hóe snel ze in hun skibroeken moeten komen om als eerste in de sneeuw te zijn. Terwijl papa en mama een stoeltje voor het huis in de zon zetten zijn de kinderen al aan het sneeuwballen gooien en sneeuwhutten bouwen. De rest van de week mogen papa en mama dagelijks even op de thee komen in de sneeuwhut. 

Dit is voor ons het tweede jaar dat we gaan skiën met de kinderen. Voor het eerst kunnen ze allebei in een klasje; heerlijk. Fiesch behoort tot de Zwitserse oorden met het ‘Gezinnen-Welkom label’ en dat is te merken. Alleen al aan het feit dat er zo flexibel met alles wordt omgegaan. Je kunt er bijvoorbeeld elke dag van de week aan het skischooltje beginnen. Dat doen meer kindertjes en dan kijken ze gewoon waar je past. De lessen zijn van 10.00 tot 13.00 uur. Rond 12.00 uur wordt er even wat gedronken met wat lekkers op de verzamelplaats en is er tijd voor een toiletbezoek. Daarna nog een klein uurtje door en dan vrij. Zo hoeven de allerkleinsten hun ouders geen hele dag te missen, maar hebben de ouders toch nog een redelijke periode

–3 uur!-  om vrij te skiën. Er valt heel wat Nederlands te horen op de piste, maar eigenlijk hoef je voor kinderen niet eens te letten op taal. Ze hobbelen toch wel mee en doen gewoon na wat de juf voordoet. Lachen is hetzelfde in alle talen.

Het is altijd weer heerlijk om te zien hoe snel die kleintjes leren skiën. Schijnbaar zonder er over na te denken nemen ze de bochten door in een pizzapunt wijdbeens van de ene naar de andere kant over te hellen. Probeer het zelf maar eens; je blijft steken! Kinderen durven meteen zó veel vaart te maken dat alles vanzelf gaat. Geweldig!

Bo en Noah starten hun skilessen op maandag. Ze zitten in de klas met Nederlandse kindertjes die ze al eerder bij het buitenspelen hebben leren kennen en zwaaien vrolijk als wij samen wegskiën. Ongelofelijk. Op school hebben ze nog wel eens moeite met afscheid nemen, maar dit loopt gesmeerd.

 “Kijk nou, een ijstent!?”

Voor het geval dat onze eerste ochtend ‘samen’ ook meteen de laatste is – je weet maar nooit-, gaan Frank en ik meteen zoveel mogelijk van het Aletsch-

gebied verkennen.  Sinds een paar jaar zijn de verbindingen tussen Fiesch en de rest van het Aletschgebied (Riederalp en Bettmeralp) ook via blauwe en rode pistes te bereiken. We maken een heuse ontdekkingsreis door de sneeuw over de mooiste pistes en langs gezellige restaurantjes. Het zijn wel heel veel liften voor één ochtend, maar het loont de moeite. Misschien later in de week maar eens mét de kinderen proberen.

Treintje door de sneeuw

Fiesch staat bekend om z’n sneeuwzekerheid. Elke nacht sneeuwt het en overdag is het zonnig tot licht bewolkt. Wijzelf houden ook wel van skiën, maar hebben toch de behoefte om ook wat van de omgeving te zien. Fiesch (beneden) ligt aan de Matterhorn Gotthard Bahn, een spoorlijn dwars door het Gomsdal. Het prachtige rode treintje, de Glacier Express, stopt bij elk dorp in het dal, waar afwisselend gesleed, gewandeld, gelanglauft en nog veel meer gedaan kan worden. Na drie dagen lessen hebben de kinderen het wel weer even gehad en gaan we een dagje op stap met z’n allen. We stappen uit in Gluringen en belanden in een witte wonderwereld. Het sneeuwt licht en de dorpen zijn dik verpakt in sneeuw. We wandelen naar Ritzingen en  belanden in iets wat een middeleeuws dorp lijkt. Niets dan zwarthouten huizen bedekt onder dikke lagen sneeuw; niemand te zien. Witte straten die het open veld in voeren, een kerkje op een heuvel, stilte. En dan vinden de kinderen een iglo, een échte! “Kijk nou, een ijstent!”, roept Noah uit. Binnen is het licht blauwig en vertellen de opgebrande kaarsen over een eerder gezellig samenkomen. Het is hier niet koud. Misschien heeft er wel iemand geslapen. De stilte verleidt de kinderen tot rennen en roepen en helemaal uitgelaten komen we in Gluhringen terug. Na een lekkere lunch met pannenkoeken en ‘heisse Schokolade’ proberen we het ‘Schneeschuhlaufen’ uit. Met grote kunststof plateaus onder je voeten loop je óp de sneeuw en kun je overal gaan en staan waar je wilt; door bossen en over heuvels. Wij vinden het heerlijk, maar voor de kinderen is het nog wat zwaar. We breken voortijdig af en nemen het treintje terug naar Fiesch. Na een dag zónder skiën worden de lange latten weer éxtra gewaardeerd door de kinderen. Gelukkig heeft Fiesch ook op grotere hoogte blauwe pistes zodat we aardig uit de voeten kunnen met z’n allen. Zelfs zaterdagochtend voor het vertrek gaan we nog de piste op. Dat is nóg zo’n voordeel van een verblijf met de piste aan je voeten.