Vanochtend zijn we met ons gezin om half acht per trein vanuit Amsterdam vertrokken. Eén keer moest er worden overgestapt, in Brussel, maar daarna zaten we ook in de Thalys, een soort 'royal class' onder de treinen. Weggezakt in het zachte ribfluweel lieten we ons bedienen met koffie, thee, taart en luxe broodjes. Om half één 's middags stopt de Thalys op het station van Disneyland Resort Paris, waar ook de ingangen van het Disneyland® Park en het Walt Disney Studios® Park zijn. We hebben Disney’s Hotel New York® geboekt en dat blijkt inderdaad -zoals beloofd- op 5 minuten lopen vanaf de ingang van de Disney® Parken te liggen.

Eerlijk gezegd heb ik altijd gedacht dat Disneyland suikerzoet en popperig zou zijn. Maar bij aankomst in Main Street U.S.A. stap je een échte wereld binnen. Het is wel een wereld van honderd jaar geleden, een idyllische straat vol houten huizen, uit de tijd dat ‘het leven nog goed was’. Hier zou iedere Amerikaan wel willen wonen. En onze kinderen ook. Díe sfeer laat je niet los zolang je in Disneyland Resort Paris bent.

“Mama, kunnen we hier wonen?”

We laten ons meevoeren door de indrukken en belanden in Adventureland bij Pirates of the Caribbean. De drukte valt mee. Zelfs nu in het hoogseizoen -half juli- hoeven we maar 10 minuten in de rij te staan. Met een bootje worden we door gewelven vol zingende en vechtende piraten, gevangen genomen rijkelui, uitslaande brandjes en nog veel meer figuren van een paar eeuwen geleden gevoerd. Af en toe komt de boot in een stroomversnelling en gillen de kinderen het uit. Zodra we eruit zijn weten ze het zeker: "déze willen we nog een keer doen". Dat elke activiteit hier net zó leuk is geloven ze natuurlijk niet. Maar wij als ouders weten wel beter. Eerst gaan we álles uitproberen en pas op onze laatste dag, maandag, doen we de herhaalnummers.

Papa, we hebben autogereden! Kijk Minnie Mouse is hier! Mogen we nog een keer in de trein?! Wat kan een dag lang duren! Het Disneyland Park is open tot 11 uur ’s avonds. We willen niet stoppen, maar er moet toch gegeten worden en we hebben voor het avondeten gereserveerd in Café Mickey op de kop van Disney Village. Café Mickey heeft alles wat kinderen (en grote mensen) lekker vinden zoals goede pizza's, hamburgers en noem maar op, maar de belangrijkste reden dat we hier geboekt hebben is het 'eten met Disney

figuren'. Hier komen Mickey, Goofey, Tijgetje en al hun vriendjes gewoon langs aan je tafeltje. Een foto en handtekening is geen probleem! Vooral als je kinderen een handtekeningenboekje hebben gekregen dat absoluut vol moet met de handtekening van élke Disney figuur, is Café Mickey zeer aan te bevelen.

Na het eten gaan we terug het Disneyland Park in om Disney's Fantillusion te zien, de parade van half elf 's avonds met duizenden lichtjes. Aansluitend is er een groots vuurwerkspektakel, ‘Wishes’ dat het sprookjeskasteel van Doornroosje in alle kleuren van de regenboog zet. Het is feest en inmiddels begrijpen we dat dat hier een dagelijkse gewoonte is.

Je bént Indiana Jones en Aladdin én…

Elke dag zijn er, verspreid over het Disneyland Park en het Walt Disney

Studios Park meerdere parades, overal klinkt muziek en elke keer word je verrast door dansende Disney figuren en onverwachte optredens van écht goede bands. Het is onmogelijk om niet in een goede bui te komen. In elk 'land' van het Disneyland Park (er zijn er vijf) word je betoverd door de sfeer. In Frontierland kun je niet alleen met een ratelende mijntrein door het gebergte van het Wilde Westen rijden, je gaat ook 'saloons' binnen voor een drankje, loopt door verlaten spook-huizen en komt terecht op een 19-e eeuwse boerderij. In Adventureland ben je in het Verre Oosten met Aladdin en Indiana Jones en ontmoet je alle gevaren die ook op hún weg kwamen. In Discoveryland wordt het een beetje eng als we bij 'Honey, I Shrunk the Audience' zó klein worden dat een slang en zelfs een hond levensbedreigend lijken. De nieuwe en uiterst spannende Space Mountain:

Mission 2 slaat ons gezelschap even over. We zijn niet zulke helden. Star Tours, de ruimte-simulatievlucht die je hotsend en botsend met de snelheid van het licht naar de sterren en over het aardoppervlak voert, is wild genoeg voor ons. De kinderen vinden achteraf Star Tours het 'coolst', terwijl mama als een blok gevallen is voor het romantische Fantasyland met het betoverende kasteel van Doornroosje, Peter Pan's vlucht over de daken van Londen en de reusachtige, roze, ronddraaiende theekopjes.

Halverwege de tweede dag nemen we een kijkje in het Walt Disney Studios Park. De kinderen gaan hier voor het spektakel. 'Moteurs Action…Stunt Show Spectacular'  moet als eerste worden gezien, een show waarbij de opnames van spectaculaire stunts met brandende motoren en achtervolgingen 'live' worden nagespeeld. Het mooiste is, dat het tumult plaatsvindt op een pleintje van een oud Italiaans stadje, compleet met marktkraampjes en wegvluchtende figuranten. Ook rijden we met de Studio Tram Tour langs sets van beroemde films, waar van alles spectaculair misgaat. Eigenlijk zien we bijna álles van het Walt Disney Studios Park. En ook hier zijn de ontmoetingen met de Disney figuren hartverwarmend. Zelfs na drie dagen wordt niets te veel. Kinderen én ouders zouden alles nóg wel een keer willen doen.

Door naar Parijs

Maandagmiddag om vijf uur nemen we de trein vanaf het Disneyland Station naar Paris Nord, héél gemakkelijk en snel.

Paris Nord is ook weer het station van waaruit we over twee dagen naar Nederland terugreizen, dus hebben we in deze buurt een hotel geboekt. We logeren in een van de hotels van Relais de Paris waar ze altijd goede familiekamers hebben.

Het is even wennen om weer door gewone straten te lopen met drukte en verkeer. Maar als we om 8 uur ’s avonds in een eetcafeetje op de hoek met een soepje, een frietje en een glaasje rode wijn voor onze neus zitten hebben we ons al weer helemaal vereenzelvigd met het leven in de grote stad.

Wat gaan we doen hier? David wil de Notre-Dame zien, omdat hij daar bij geschiedenis over gehoord heeft. Tiare wil graag meteen ‘alles op z’n Frans’ doen. Ze keurt de cola alsof het een Grand Cru is en begint Franse woordjes te leren, “On peut payer?” (mogen we betalen?). De stad is aardig voor kinderen. Ze worden geregeld over hun bolletje geaaid en samen eten van één bordje is geen enkel probleem.

Op dinsdag zijn veel musea dicht dus doen we de ‘buitendingen’. De zon schijnt en we lopen langs Paris Plage, het tijdelijke strand aan de Seine, beklimmen de Eifeltoren en huren een houten zeilbootje bij de vijver van de Tuilerieën in Jardin de Luxembourg.

“Sorry mam, maar deze pannenkoeken zijn lekkerder dan thuis”

Nadat we om 4 uur ’s middags de Notre-Dame hebben bezocht –David vindt de kerk écht mooi- eten we de lekkerste crêpes van de wereld in de Rue Francs Bourgeois bij Crêpes Suzettes in Le Marais. Tiare zegt bedremmeld dat ze toch wel een beetje lekkerder zijn dan de pannenkoeken thuis en dat vind ik eerlijk gezegd ook. 

De volgende ochtend lopen we van ons hotel naar Musée Pompidou, maar dat was geen goed idee. Een stukje lopen voegt helemaal niets toe. Neem áltijd de metro, al is het maar voor één halte. De spuitende en draaiende kunstwerken in de fontein voor het museum doen ons de rommelige wandeling snel vergeten en binnen in Pompidou leren de kinderen kunst waarderen; al is het maar vanwege het ruime, lichte en wonderlijke gebouw met al z’n buizen op de verkeerde plekken. ’s Middags bezoeken we misschien wel het mooiste Natuur Historisch Museum van Europa in de Jardin des Plantes. Prehistorie is nu eenmaal fascinerend en de reusachtige opgezette olifant slaat alles. Tot slot nog even winkelen in le Marais dat we toch wel de leukste buurt van de stad vinden. En dan is het op; veel te kort. We hebben ontzettend veel redenen om nog eens terug te komen.