Terug naar je eigen kindertijd

Gisteren bij aankomst lagen we al vóór het inchecken in de sneeuw te rollen. Joris zag voor de deur van het hotel koekenpansleetjes liggen en bedacht zich geen moment. Papa er achteraan natuurlijk en Kim moest en zou met mij op dat kleine sleetje gaan. Zo’n maagdelijke sneeuwvlakte maakt weer helemaal het kind in je los. Wat een vrijheid als je je van die heuvel af laat glijden! Wat kan er gebeuren behalve een landing in de zachte witte poeder?

En zo voelden de kinderen zich al in hun element op de piste nog voor de klasjes waren begonnen. Ook het kinderskischooltje is aan hotel Almhof verbonden. Meteen na het inchecken konden we aan tafel schuiven bij de blozende Nederlandse Irene die de boekingen voor skilessen van kinderen en volwassenen maakt. De lessen worden allemaal door Nederlandssprekende meisjes en jongens gegeven. De kleintjes, vanaf 2,5 jaar, krijgen les -of eigenlijk meer ‘sneeuwspelen’- op de babyhelling vol kleurrijk sneeuwspeelgoed, poortjes, een reuzenclown en tientallen sleetjes. Wie vorderingen maakt kan nog een tijdje vooruit op de piste met sleeplift die rondom het hotel loopt.

Vrij in de eindeloze sneeuw

“Het skiën zal er voor onszelf wel bij inschieten”, dachten we nog voor vertrek. Kim neemt thuis op de peuterklas niet zo gemakkelijk afscheid en Joris wilde op vakantie nu eens níet naar een klasje. Maar zie, sneeuw hypnotiseert! Als we Kim en Joris op zondagochtend naar de babyhelling brengen zijn ze zo in beslag genomen door het glijden, sleeën, skiën en spelen met de gekleurde poppen dat ze ons vaag wegwuiven als we vertellen dat we zelf ook even gaan skiën. Vijf Minuten later

zitten we in de bus naar het grote ski-gebied van het Zillertal met ca. 600 km piste en 175 liften. Het heeft al weken gesneeuwd en is heel koud (-10°C op de piste). Heerlijk is dat we helemaal naar beneden tot aan het dorp kunnen skiën en een groot deel van de piste door het bos gaat. Prachtig om tussen de bomen door te zoeven en telkens die witte vlaktes op te stuiven.

We vinden onze kinderen terug met blozende wangen in de ballenbak en popelend om met ons het zwembad in te gaan. Wat hebben ze veel te vertellen. Joris is met de sleeplift geweest en er maar één keer uitgevallen. Woensdag mag hij met de klas naar het grote skigebied en zijn vriend ook. En donderdag gaat hij met de wedstrijden meedoen. Kim vond het leuk maar wil morgen liever met ons mee. Dat zat er wel in.

Ponyrijden in de sneeuw

Wij blijven in de buurt als de kinderen om 5.30 uur in de kinderclub eten, waarna steevast het avondprogramma volgt met een fakkelwandeling, een ritje met de paardenkar of sleeën onder de sterrenhemel. Om kwart voor 8 is het bedtijd! Innig tevreden om zoveel feest op één dag slapen de kinderen daarna snel in, zodat wij om half negen samen achter een glas wijn in het restaurant zitten. Via de baby-waakservice weten we dat als de kinderen één kick geven we er meteen bij kunnen zijn. We zitten úúren aan tafel.

De rest van de week zijn alle dagen anders. Soms wil Kim niet naar les en dan Joris weer niet, hetgeen betekent dat wij afwisselend bij de kinderen blijven of vrij gaan skiën. Of we blijven allebei in de buurt van het hotel skiën op die ene piste en maken het kinderprogramma mee. Hoogtepunt is het ponyrijden in de sneeuw. Almhof-Kröller heeft een buitenmanege op het terrein en ’s winters gebeurt dat allemaal in een witte wereld. Het is hartverwarmend. Haast met tranen in onze ogen zien we het groepje pony’s met kleintjes op hun rug in die oneindig witte wereld rond een meertje rijden. Stapvoets, maar de kinderen zitten te stuiteren van plezier. Uiteindelijk kunnen we nog twee ochtenden en een hele dag samen skiën en dat is heerlijk genoeg. We hadden niet veel verwacht en we willen in de vakantie echt geen huilende kinderen achterlaten in een klasje.

Zó van de sneeuw in de sauna en andersom

Wel zien alle dagen vanaf 4 uur ’s middags er hetzelfde uit. Na een glas wijn in de zon op het gigantische terras gaan we de sauna en Turkse baden in. Vooral omdat we het overdag zo vreselijk koud hebben gehad is het zalig om je te laten overmeesteren door de warmte en vervolgens al afkoelend op het terras in de frisse berglucht het uitzicht op het schemerende sneeuwlandschap in te drinken. Daarbuiten staat ook een hot tub, een op hout gestookt, houten bad ín de sneeuw. Zo wachten we omgeven door dampen en de lucht van een houtvuurtje totdat het helemaal donker wordt en de sneeuwvlokjes vanuit het niets in ons bad lijken te vallen. Wat een leven.