Het is de eerste keer dat we met Bas en Tim wat verder reizen en ook de eerste keer dat zij met het vliegtuig mee gaan. Hoewel ze het vliegen wel een beetje eng vinden begint de vakantie daardoor wel meteen op Schiphol. Spannend die lange roltrottoirs, nog spannender het vliegtuig zelf. Geweldig vinden ze het opstijgen als de piloot volgas over de startbaan racet. Als we boven de wolken komen en daartussen de wereld in het klein zien roept Bas vol enthousiasme uit: ”Waauuw, Madurodam!””.

Landgoed van Florentijnse adel

In Florence staat onze huurauto klaar. Ook dat is voor ons nieuw, maar het is eigenlijk onontbeerlijk. We moeten nog zo’n 60 kilometer door het Toscaanse binnenland rijden voordat we op onze bestemming komen; Castellare di Tonda, gelegen binnen de driehoek Pisa, Florence en Siena. Het weer is prachtig en het landschap vol olijfbomen, wijngaarden en bloemenvelden heeft nog de frisse groene kleur van de lente.

Bij aankomst heeft de receptie al een heerlijke Chianti klaarstaan. Castellare di Tonda is een plaatje. Het enorme landgoed is van oorsprong van Florentijnse adel. Het is nu een werkende boerderij, maar de verschillende oude adellijke gebouwen zijn gerestaureerd tot vakantieverblijven. Elke week is er een wijnproeverij, de tuinen zijn prachtig onderhouden en bij elk gebouw ligt een zwembad, waar we natuurlijk dagelijks induiken.

“Was Toscane maar een parkje vlakbij ons huis...”

Maandagochtend gaan we de fietsen halen die vlakbij in de boerenschuur staan te wachten op het komend fietsseizoen. Omdat we een van de eersten zijn die deze vakantie geboekt hebben, is nog niet alles van de fietsen in orde. De fietsenmaker Alessio doet zijn best, maar de combinatie herenfiets met aanhanger, damesfiets en kinderfiets blijkt niet de goede te zijn voor ons in deze streek. Bas is een tanig licht mannetje dus ook voor hem laten we een aanhangfiets aan een volwassenenfiets koppelen. Zo wordt er door zowel vader en moeder als door de kinderen gelijkwaardig op de pedalen gestaan en hoeft er niemand achter te blijven of te wachten. Omdat aan de fietsen nog wat gesleuteld moet worden, beginnen we vandaag met een wandeltocht. Rond Castellare di Tonda zijn veel wandelroutes die ook allemaal weer met elkaar verbonden zijn (ook mountainbike routes). We stappen voort tussen velden vol gele bloemtapijten en constateren dan de Toscaanse heuvels met hun spitse cipressen er net zo romantisch uitzien als op de plaatjes. Tim verzucht “Was
 

Het is heerlijk om vanuit ons vakantieverblijf zomaar het landschap in te lopen. Via een kort klimmetje komen we in het dorpje San Vivaldo. Bij het plaatsje hoort een bedevaartsoord gelegen boven op een berg. In de 15-de eeuw gingen pelgrims hierheen die zich de verre reis naar Jeruzalem niet konden veroorloven. Er staan 15 kapellen met beelden over het leven van Jezus. Er is een prachtig oud kerkje uit de 14-de eeuw te bezichtigen. Bas en Tim vragen honderduit over de originele relikwieën die daar te vinden zijn: ”zijn dat dan echt stukken van mensen?”. Naast de kerk is een sfeervol restaurant waar de monniken met hun lange pijen in en uit lopen. Het eten is er heerlijk en goedkoop; een heel speciale belevenis.

De eerste ritten in de omgeving zijn vooral om te wennen aan de wegen, het verkeer, de fietsen en de hellingen. Juist omdat we nog niet zoveel kilometers maken maar de tijd nemen om af te stappen, kunnen we de natuur van dichtbij bestuderen. We zien veel muur-, smaragd-, en ruïnehagedissen en zelfs parende geelgroene toornslangen. Bart is bioloog en weet van alles de namen: vogels als mezen, groenlingen, merels, koekoeken en nachtegalen, bonte vlinders als het oranjetipje en veel verschillende bomen die het Toscaanse landschap bepalen: cipressen, lariks, den, eik, populier en wilg. Wat zullen de jongens veel te vertellen hebben straks op school!

‘Pas op voor Zoetetim, de jongste coureur van Nederland’

Een van de langere fietstochten die we maken (iets meer dan 20 kilometer) blijkt geen probleem te zijn voor onze stoere mannen. Nadat we het met de kinderen over Hollandse wielerhelden hebben gehad noemt Tim, de jongste, zich: “Zoetetim”. Voor ons als volwassenen is het vaak alleen maar een extra bergverzetje als een enthousiast kind je met zijn aanhangfiets de berg opduwt. Slechts twee keer zijn de haarspelden te steil en duurde de klim iets te lang waardoor we een stukje moesten lopen. Maar de berg af vinden we allemaal natuurlijk weer erg gaaf.

Het hebben van een huurauto had ook als voordeel dat we delen van een op de kaart uitgestippelde route vast even konden verkennen: waar zijn de mooiste picknickplaatsen, waar zijn de terrassen, hoeveel echte klimstukken komen er en bij welke splitsingen moeten we even opletten. Bovendien bezoeken we tussendoor ook Florence en Pisa om uit te rusten van de fiets- en wandelinspanningen. Héél goed te doen met de kinderen, omdat de centra klein en goed te belopen zijn, de ijsjes overheerlijk en de terrassen makkelijk te vinden. De scheve toren van Pisa is natuurlijk dé hit van de week.

Gedurende de week dat we hier verblijven gaan we een paar keer uit eten. Niet alleen omdat het makkelijk is, ook omdat het heel sfeervol is en niet duur. Kinderen, zeker als ze nog klein zijn worden door de Italianen met open armen ontvangen. Bij een restaurant waar we twee keer naar toe gaan kunnen ze op het grote speelveld rond het landhuis rennen en achter de katten aan zitten. Thuis zijn de kinderen al liefhebbers van pasta’s, hier is het met de huisgemaakte spaghetti en tagliatelle een pastaparadijs. En met hun kleine Italiaanse vocabulaire hangen Bas en Tim de charmeurs uit: Grazie, Buona sera, Bene en Arriveder ci!