Met z’n achten hebben we een all in vakantie naar Zuid-Italië geboekt en we hoeven niets mee te nemen. Geen speelgoed, geen eten, geen kinderbedje, alleen een voorraadje luiers en babymelk voor onderweg.

Al op de dag van de vlucht laten we ons ‘s middags om drie uur in een ligstoel zakken tussen de metershoge oleanderstruiken aan het zwembad van Robinson Club Apulia in Zuid-Italië. Bart en Maaike lopen met hun kleintjes het ‘Berenparadijs’ in. Daar is een peuterbadje met sproeiende beren en clowns, een baby- en peuterverzorggedeelte met een keuken en een ligweide waar de jonge ouders zonnen én hun kleintjes geen moment uit het oog verliezen. Terwijl Bart achter Nina aanloopt die het terrein verkent:  zwembadje, poppenkast, tekentafeltjes, piratenboot, kan Maaike Noortje te eten geven:  vers gekookte groenten, fruit en uitgeperste fruitsappen staan de hele dag klaar om op te scheppen en te pureren.

Een open jeep, vét!

Mét cultuur hadden we gezegd. Nou je moet sterk in je schoenen staan als je hier een dagje weg wilt komen. Je kunt tennissen, zeilen, boogschieten, fitnessen, zwemmen, schilderen en nog veel meer. Toch gaan we af en toe een ochtend op pad met z’n zessen. Maaike en Bart blijven afwisselend thuis met Noortje. Het voelt niet goed om in een land te zijn geweest zonder ook maar iets van de omgeving te weten. We gaan niet met de excursies van het hotel mee want in een groep kunnen de kinderen nog wel eens lastig zijn. We huren een open jeep. De drie kinderen zitten met wapperende haren achter in de auto en vinden het vét. Ze zijn meteen vergeten dat ze eigenlijk liever hadden willen blijven zwemmen. Eén ochtend rijden we de kustweg af naar het zuidelijkste puntje van Italië bij Leuca en stoppen onderweg bij dorpjes. We drinken koffie op de scheve stoepterrasjes terwijl de kinderen bij oude mannetjes aan tafel hangen en zich de aaitjes en lachjes laten aanleunen. Bij Leuca staat een prachtig klooster. Mooi om zo aan zee te staan met een heel continent in je rug. Een andere ochtend rijden we naar de oude stad Gallipoli, 30 km verderop. Onderweg zien we het Italiaanse badplaatsleven: omaatjes onder kleurige parasols, jongeren die op rode Vespa’s over de strandweg scheuren. In Gallipoli lopen we door de oude straatjes en verbazen ons over de hoeveelheden wasgoed op de balkons, de moeders en oma’s die overal op hun eigen drempel staan te kletsen, de winkeltjes ter grootte van schoenendozen en de overdadig versierde kerken.

Dag mam, wij eten wel in óns restaurant

Op de vismarkt van Gallipoli kijken de kinderen hun ogen uit. Veel van de reusachtige kreeften en garnalen leven nog. “Kijk een inktstraal!”, roept Nina uit als ze een berg (levende) inktvissen ziet die ons met hun blauwe ogen dreigend aankijken. Als souvenir mogen ze een reuzenschelp uitkiezen. Toch nóg leuker dan een vechtpop of oorbellenset als vakantiecadeau.

Op de Club kunnen Stefan en ik grote delen van de dag onze eigen gang gaan. We tennissen dagelijks en gaan ook nog een ochtend fietsen in de omgeving. Onze kinderen van 6 en 8 worden ineens groot hier. Ze kiezen zelf of ze naar hun clubje gaan of dat ze liever gaan zwemmen, het atelier in lopen om te schilderen of het strand op om een kasteel te bouwen met de scheppen die daar klaarstaan. Dagelijks om 12 uur en om 6 uur gaan ze naar het Robin-restaurant waar eten is dat zíj lekker vinden: frietjes, pasta, pizza en kip zónder vreemde bijsmaken. Groente en fruit is er ook. Om er zeker van te zijn dat ze daarvan iets binnenkrijgen kijken we toch af en toe over hun schouders mee. En daarna, als de kindervoetbalwedstrijd of de avondspeurtocht begint is het onze beurt om samen te eten in de taverna aan het strand, het pizzarestaurant op het dak of het grote restaurant met altijd uitgebreide buffetten.

Op donderdagavond is er kindershow, dé happening van de week. Alle ouders komen kijken in het openlucht theatertje. Isabel speelt in een circusact –haar droom- en Nina is regendruppel in een liedje. Wij genieten misschien nog wel meer dan de kinderen.

Nina en Noortje hebben natuurlijk veel meer behoefte aan papa en mama om zich heen. Bart en Maaike sporten afwisselend met ons mee. Af en toe leggen ze de kinderen om zeven uur op bed en nemen een oppas, zodat we met z’n vieren ‘uit eten’ kunnen. Het lijken wel vier verschillende soorten vakanties tegelijk.