De combinatie van camping en stad blijkt prima te werken. Op de camping kunnen Bas en Joep hun gang gaan, voetballen en badmintonnen en als ze hun energie al voor een deel kwijt zijn, pakken we het trammetje naar het centrum. Krakau is een stad waar je lopend al veel moois te zien krijgt. Een lange strook van romantisch park slingert zich om het oude centrum. In de Lakenhal op de grote markt is een klein marktje met souvenirs waar Bas van zijn zakgeld een prachtig houten reisschaakspel koopt.

Daarna strijken we meteen neer op het terras onder de stenen bogen om het spel uit te proberen. Voor ons tafeltje speelt een trio zigeunermuziek.

 “Ik ga nu even bidden, mam”

In de Mariakerk, een van de mooiste en oudste kerken van Krakau, zijn Bas en Joep onder de indruk van de devote sfeer. Bas zakt spontaan op zijn knieën: “Ik ga nu even bidden, mam”, en Joep steekt voor de opa’s en oma’s een kaarsje op. Als het gaat regenen belanden we in de populairste shoarmazaak van de stad. “Wat is het eten lekker hè, in Polen”, lacht Joep, bij deze niet echt authentieke maaltijd. In de Poolse supermarkten is overigens alles te krijgen, maar het assortiment is veel kleiner dan wij gewend zijn.
 

Met paard en wagen over de heuvels

Op weg naar de zuidelijker gelegen Tatra’s neemt de houtbouw toe. De stijl is hier veel ingetogener en met meer verfijnde houtbewerking dan de chaletbouw die we van Oostenrijk en Zwitserland kennen. Hout is een belangrijke grondstof in Polen. Je ruikt het vanwege het stoken van hout, je ziet het aan de huizenbouw en je proeft het aan de gerookte kazen en worsten in dit gebied. We zetten de tent op aan de rand van Zakopane, een toeristisch dorpje in het Tatragebergte. Op de bergketen achter ons zien we steeds herders met grote kuddes schapen langskomen. “Daar wil ik heen, pap”, roept Joep enthousiast. We beklimmen de steile heuvel en raken in gesprek met een Poolse vrouw en haar twee dochters. Het wordt een lange gezamenlijke wandeling over de bergrug met prachtig uitzicht naar beide kanten. Net als het een beetje te lang gaat duren voor Bas en Joep, komen we een boer met zijn paard en wagen tegen die ons een lift geeft. Het wordt een hilarische rit, waarbij wij boven op de houten palen zitten, die hij vervoert.

De eerste dag dat het helder is, zien we vanaf de camping de toppen van de Tatra’s en besluiten we de grote kabelbaan naar de top van de berg Kasprowy op 1.985 meter te nemen. We blijken niet de enige met dit idee en zo belanden we in een Oost-Europese rij, die uiteindelijk tweeënhalf uur gaat duren. Eenmaal in de kleine ouderwetse cabine zijn we het lange wachten snel vergeten want het uitzicht is fantastisch. Naar beneden wandelen in drie à vier uur is heel populair, maar omdat we niet in het donker willen lopen, maken we een mooie wandeling boven. Vanaf het tussenstation loop je in anderhalf uur naar beneden, wat met vier- of vijfjarigen die graag wandelen al prima te doen is. Had Joep vorig jaar nog wat hoogtevrees, nu is hij net een berggeitje en klimt met gemak over de grote rotsblokken. Bovenop zo’n rots aangekomen, wil hij graag dat er een foto van hem gemaakt wordt terwijl hij een stoere pose aanneemt.

Eígen wandelstokken!

In de dorpjes ten noorden van Zakopane, langs de Slowaakse grens, zien we de mooiste houten huizen en kerkjes. Het dorpje Chocholow is het hoogtepunt van architectuur in hout. Omdat het een regenachtige dag is, gaan we op zoek naar het nieuwe aquapark in Oravice, net over de grens in Slowakije. Meander Park is een groot complex met thermische binnen- en buitenbaden in verschillende temperaturen. We laten ons heerlijk in de baden verwarmen om daarna steeds weer van de koudwaterglijbaan af te gaan. We wisselen wandeldagen af met speeldagen op de camping en kleine uitstapjes. Hoewel Bas en Joep het best leuk vinden om iets ondernemen, is hun liefste wens toch ‘bij de tent blijven’. Om het wandeluitje de volgende dag wat aan te kleden, mogen ze allebei een wandelstok uitzoeken, waar dan de plaatjes van de beklommen toppen op gespijkerd worden. Je kunt hier echt een fantastische wandelvakantie houden op goed aangegeven paden en met de mogelijkheid onderweg in berghutten te overnachten. Dat laatste ontdekken we iets te laat, maar dat staat al op het programma voor de volgende keer.