De voorgaande jaren hadden Theo en Sietske het plan om weer te fietsen in de vakantie moeten uitstellen. Simpelweg omdat ze de kinderen te jong vonden en opzagen tegen het vele ‘gedoe’. Bovendien vragen zware fietsdagen om veel comfort en kost elke vorm van comfort meteen handen vol geld. Maar niet als je het een beetje handig uitkient, zo bleek. Want een fietstocht van hotel naar hotel, waarbij de bagage steeds vervoerd wordt, is een luxe die je je in Polen nog wèl kan permitteren.

Een tovertrein

En zo koerste het jonge gezin per nachttrein richting Warschau. Met als enige extra bagage twee fietszitjes en een gedemonteerde aanhaakfiets. Het verblijf in de trein bleek een belevenis op zich. Een heel knus hokje voor z’n viertjes. Met een klaptafeltje voor de poppen, de autootjes en twee biertjes uit de mini-bar. Toen de treinsteward de bedden uit de muur tevoorschijn trok, wisten Rosa en Peter zeker dat deze man een tovenaar was.

Op de plaats van aankomst was het meteen feest. Daar wachtte hen een prachtige boerderij met meerdere slaapkamers, een restaurant en eindeloos veel speelruimte. Voor de deur een enorme weide, bos en zelfs een meer. Er waren kippen die ze mochten voeren. Helemaal zelf! En een veulen dat ze mochten aaien. Rosa en Peter wilden per sé samen op de waterfiets, maar na enig onderhandelen werd als veilig compromis voor de houten boot gekozen. Met zwemvest!

Uitgerust begon iedereen de volgende dag aan de (uitgestippelde) fietstocht, nadat de aanhaakfiets en kinderzitjes op de stevige huurfietsen waren gemonteerd. Al na de eerste kilometers wisten Theo en Sietske dat ze een goede beslissing hadden genomen. Mazurië is gemaakt voor fietsers. Immers, de weinige hoofdwegen en het fijnmazige netwerk van boerenlandweggetjes garanderen dat je als fietser nog geen drie auto’s per dag tegenkomt. En de kwaliteit van de wegen is heel goed: rimpelloos asfalt of goed berijdbare zandwegen. Landschappelijk hebben ze het hier ook helemaal voor elkaar: met zijn weidse korenvelden die richting horizon heuvelen, kan het gebied zich af en toe meten met Toscane. De vele meren in het landschap zorgen voor een overvloed aan licht en ruimte. Niet toevallig heet dit gebied het ‘Land van de Duizend Meren’.

Ooievaarsland

Voor Rosa en Peter is het alsof ze in een dierenboek zijn beland, als ze op de eerste dag ruim dertig ooievaars tellen. Regelmatig vliegen ze over de kinderhoofden heen. Helemaal niet te houden zijn de kinderen als ze langs een nest rijden waar duidelijk het gepiep van jonge ooievaars uit opklinkt. Een ander hoogtepunt is fietsen door het bos want dan moet er afgestapt worden om onbeperkt bramen en wilde frambozen te plukken. De wilde vruchten zijn zó groot en er zijn er zó veel dat het meegebrachte lunchpakket nauwelijks wordt aangeraakt.

Natuur volop dus, maar ook in cultureel opzicht komt niemand van het gezin iets te kort. Zo ontdekken ze diverse kastelen uit de tijd van de roofridders. In Reszl bezoeken ze een geweldig fort en beklimmen de Middeleeuwse toren. Ook het dorpje zelf heeft veel karakter met haar Middeleeuwse huizen en eigentijdse terrassen.

Waar staat mijn bedje vannacht?

Elke nieuwe dag is het weer een verrassing hoe de tocht zal verlopen en waar hun bedje staat. Qua landschap blijft het fantastisch: nooit te zwaar, altijd mooi. De lunch en het middagdutje is de ene keer vlak aan het water, de andere keer in een fantastisch bos. “Een beetje eng wel”, vindt Rosa, “maar wel heel erg spannend”, vindt Peter, is het uitstapje naar de Wolfsschanze. Een bunkercomplex uit de Tweede Wereldoorlog, dat inmiddels nagenoeg heroverd is door het bos.

De allerleukste overnachting? Die is volgens Peter op de boerderij in Harsz, omdat ze daar een record aantal ooievaars hebben geteld. En niet te vergeten, waar ze ook zo geweldig hebben gevliegerd. De allerhoogste punten krijgt echter het dorpje Mikolajki. Want daar hebben ze niet alleen het lekkerste ijs en de beste koffie, maar ook in het aller aller leukste pension Pensjonat Wodnik gelogeerd. Met een gigantische tuin met een lekker kinderbadje en een schommel. En een kersenboom die haast bezwijkt onder haar eigen vruchten. Niet voor niks besluiten ze, als ze na een weekje fietsen weer bij het startpunt arriveren, terug te keren naar Mikolajki. Om in alle rust, nog even heerlijk te kunnen nagenieten. Niet in fiets- maar in zwemkleding. Tegen prijzen die doen herinneren aan de tijd toen er thuis nog kon worden afgerekend met guldens in plaats van euro’s......