Maar niet veel later - we zijn maar één keer verkeerd gereden - rijden we het dorp Agios Gordis binnen. Hier hebben we een appartement geboekt.

Het vriendelijke dorp aan de oostzijde van Corfu ligt in een baai (een van de vele!) en wordt omsloten door groene heuvels. Aan weerszijden van de baai zorgen rotspartijen in de zee voor een indrukwekkend plaatje.

De zonsondergang in de baai is die eerste dag zó mooi dat we besluiten er een dagelijks ritueel van te maken. Elke avond zijn we op het strand.

Die eerste avond eten we in onze baai en doet de tweeling een wedstrijdje: wie het laatst de zon nog ziet. Als de zon bíjna is verdwenen gaat Rosa snel op haar stoel staan. “Gewonnen!’’ roept ze triomfantelijk. Het sippe gezicht van haar broer klaart pas weer op als de serveerster een bord vol verse calamaris voor zijn neus zet, “jammi!”.

“Leuk, Griekse beelden nadoen!”

Speciaal voor Rosa gaan we naar het paleis Achilleion, beter bekend als het paleis van Sissi, de Oostenrijkse keizerin. Zij was zó verknocht aan de Griekse mythologie en aan Corfu in het bijzonder, dat ze er een zomerpaleis liet bouwen. De plek is prachtig, vanuit de tuinen kijk je uit over de zee. In en rondom de residentie staan tientallen beelden, de meeste geïnspireerd op de Klassieke Oudheid. Ole en Rosa vinden die kunstwerken prachtig. Ze rennen van het ene naar het andere beeld en doen giechelend de poses na. Het paleis is de drukstbezochte attractie van Corfu, vooral ’s ochtends rijden touringbussen af en aan. Aan het einde van de dag is het er een stuk rustiger.

“Kijk nou! Een icoon met sinterklaas erop”

Vandaag staat een trip naar het kustplaatsje Paleokastritsa op ons programma. De weg er naar toe leidt ons door een groene heuvelachtige omgeving. Prachtig. Eerst bezoeken we het Theotokosklooster dat verscholen ligt tussen de bomen op 300 meter hoogte. In het museumpje van het klooster hangen spiksplinternieuwe iconen die er oud uitzien. ,,Hé, dat is sinterklaas’’, zegt Ole licht verbaasd. Als we weer beneden zijn, besluiten we een boot te huren. Het volgende halfuur varen we langs de kustlijn en zelfs in grotten. Een halfuur lijkt misschien kort, maar voor onze kinderen is het lang genoeg. “Kijk mama, wat mooi!”, Rosa wijst naar de witte stenen op het strand. Ze begint te verzamelen. Even later, als wij op een terras wachten op een heerlijk bordje moussaka, tekent Rosa kleurige poppetjes op de gladde stenen. “Mooi hoor, Rosa”, zegt haar broer bewonderend.

Grieken houden van kinderen

In het noordoosten van het eiland liggen Gouvia en Dassia, de bekendste badplaatsen van het eiland. We rijden er door heen  naar het piepkleine haventje van Kouloura. Wat een plaatje! In de verte zien we Albanië liggen.

Net als elders in Griekenland zijn ook de Grieken die we ontmoeten op Corfu dol op kinderen. In de tuin van ons appartement heeft Ole een heerlijk geurende citroen geplukt die hij meeneemt naar het restaurant. Hij geeft de vrucht aan de eigenaar en zegt: ,,Voor bij de vis.’’ Als wij dit in het Engels vertalen, smelt de restauranteigenaar zowat. Hij omhelst Ole alsof hij zijn verloren zoon na jaren weer terugziet en neemt onze zoon mee naar de keuken. Een paar minuten later komt Ole terug: met twee handen snoep! Het feest is nog niet voorbij als de souvlaki arriveert. De spies is groter dan het jongetje. Ole glundert en gromt dan als een wild dier: ,,Grrrauuw! Ik ben een gevaarlijke leeuw!’’ En hij valt de spies aan. De ober verstaat er niets van, maar hij moet er, net als wij, erg om lachen.