Op de fiets van Hull naar Harwich

“Geen camping te vinden, maar wel een grasveldje achter het postkantoor… Natuurlijk mochten we daar onze tent opzetten. Er werd nog een tuintafel met stoelen gebracht en we mochten ook gebruik maken van het bad in de cottage. Want de kinderen zouden vast wel even lekker in bad willen. En nee, we mochten niets betalen!” De gastvrijheid van de Engelsen is Margalith Goud en Herre Zwart erg bijgebleven. Met Sam (3) en Noor (2) fietsten ze vorige zomer in ruim twee weken van Hull naar Harwich. “De hele dag met de kinderen onderweg zijn en van alles zien, dat is voor ons het leukste van een fietsvakantie!”

Op zoek naar de kerkklok

Tussen Hull en Harwich ligt zo’n 600 kilometer afwisselend Engels landschap. Margalith en Herre wilden vooral over rustige landweggetjes fietsen over heuvels, door bossen en dorpjes en soms door een natuurgebied. Ze fietsten gemiddeld 45 kilometer per dag, met zo nu en dan een rustdag. Margalith: “Zo hadden we onderweg genoeg tijd om van alles met de kinderen te ondernemen. Sam en Noor moesten natuurlijk ook lekker kunnen spelen en soms stopten we om onderweg ergens te gaan zwemmen of iets te bekijken. Zo bleek Sam kerken en kerktorens erg leuk te vinden. Hij ging ook graag binnen kijken. Hij vond het er gewoon mooi, zo hoog en met van die gekleurde ramen. ‘Waar is de klok?’ vroeg hij dan altijd. Want geen kerk zonder klok voor hem! En dat je in een kerk een beetje stil moet zijn, dat begreep hij helemaal. Bij de ingang van de kathedraal in Norwich stond namelijk een groot beeld van de heilige Benedictus, met een vinger voor zijn mond. ‘We mogen hier niet praten hè’, fluisterde hij. Zo leuk!”

Het fietsen in dit land bleek soms best zwaar te zijn. “Nee, vlak is Engeland zeker niet. De eerste dag, in de Lincolnshire Wolds, begon het klimwerk al. Normaal gesproken is dat niet al te heftig, maar met bepakking en een fietskar met twee peuters… Soms lukte het Herre niet eens om met de fietskar te fietsen, dan moest hij een stukje lopen. Ik zette dan de fiets ergens neer en hielp duwen. Maar al dat klimmen werd weer beloond met spectaculaire afdalingen. Zoals naar Market Garden, 10% naar beneden!”

Tijdens het fietsen zaten Sam en Noor samen in de fietskar. Margalith: “Meestal ging dat prima. Zo nu en dan lagen ze lekker wat te slapen of zaten ze boekjes te lezen. Soms ging het mis. Zo heeft Noor een keer Sams wang opengekrabd omdat ze ruzie hadden om een plastic krokodil… Maar gelukkig hadden ze het meestal gezellig hoor. Ook wel eens érg gezellig. Onderweg naar Woodhall Spa kwamen we in de plensbuien terecht. We dachten dat de kinderen lekker droog in de kar zaten, maar toen we op de camping aankwamen bleek dat Sam en Noor elkaar met waterflesjes nat hadden zitten spuiten…”

“Tijt papa, een grote tip!”, wijst Noor naar een adelaar

“Ja, deze ‘gevleugelde’ uitspraak komt van Noor”, lacht Margalith. “Ze bedoelde ‘kijk papa, een grote kip’, maar ze kon de ‘k’ nog niet uitspreken. Er was trouwens geen kip te zien hoor, wel een enorme adelaar. Die vloog rond bij de roofvogelshow in het vlinderpark in Long Sutton. Dit park was een van de leukste dingen in de vakantie. Sam en Noor keken hun ogen uit naar al die exotische en soms heel grote vlinders. En de speeltuin die erbij hoorde was ook groot feest. Een absolute aanrader voor iedereen die in die omgeving op vakantie is!”

“Mama, waarom kijken al die mensen naar ons?”  

Gastvrijheid en vriendelijkheid dus… Margalith heeft nog meer voorbeelden. “We kwamen eens bij een camping waar alleen caravans mochten staan. Dankzij de lieve koppies van Sam en Noor mochten we toch ons tentje opzetten. En we kregen ook nog ijs van de boerin, om even lekker af te koelen. Of die keer dat een caravanbewoonster ons, bij onze aankomst in de regen, spontaan koffie kwam brengen. En ons daarna het hemd van het lijf vroeg. Want fietsen in Engeland, zeker met bepakte fietsen en een kar, is wel bijzonder. We hadden veel bekijks, mensen staken hun duim op, of moedigden ons aan. Sam vond dat maar raar!”

Een keer viel de vriendelijkheid wat tegen. “Het was al laat, slecht weer, en we hadden drie keer een band moeten plakken. De beheerder van de camping waar we moe en koud aankwamen liet met zijn smoesjes duidelijk merken dat hij geen zin had in kinderen. Eerst zou de grond te nat zijn om een tent op te zetten, even later besloot hij de prijs maar flink te verhogen. Nou, als het zo moest, dan maar niet!”

Een uur later zat het hele gezin in een heerlijk warm bad. “De camping waar we daarna belandden, was een topper en bleek ook nog een complete badkamer te hebben. Sam en Noor vonden het heerlijk om weer in een écht bad te zitten. En wij natuurlijk ook”.

Een dag na het warme bad fietsten Margalith, Herre, Sam en Noor in Harwich weer de boot op. Margalith: “De hele dag samen op stap zijn, van alles zien, het trekken van camping naar camping… dat is wat een fietsvakantie voor ons zo leuk maakt. Volgend jaar gaan we zeker weer!”