Je weet wat je eet

Twintig koeien, vier paarden, een dozijn varkens en wat kleine huisdieren, dat deed ons voor een weekje op stap met Joris (2 jaar), kiezen voor de Res’n Bauernhof van de familie Wagner. Bij aankomst heet Cherry, een waakhond zo dik als een worst, ons alvast welkom terwijl we tussen de stallen en op het erf de gastvrouw zoeken - iedereen is namelijk aan het werk op de boerderij. Christa Wagner komt ons met uitgestoken handen, lachend tegemoet. Onze woning ziet er goed uit en is zelfs voorzien van vaat-wasser en magnetron. Leuk zo’n mooie keuken, maar aanschuiven in het restaurantje van de familie is veel gezelliger. Naast ons gezin zijn er nog meer families met jonge kinderen. In totaal zijn er vijf vakantiewoningen op het erf. Die avond leren we dat al het vlees dat je hier eet uit eigen ‘huisslachting’ komt. En de melk bij het ontbijt? Die komt natuurlijk direct uit de stal aan de overkant. Hier weet je wat je eet.

Uit de koe en in de tank  

Onze woning heet niet voor niets ‘Sonnenaufgang’. De eerste ochtend worden we gewekt door de opkomende zon. Snel een blik op de wekker: zijn we al te laat? Even over zessen, het melken van de koeien is net begonnen. Aankleden dus en naar buiten! In een uur zijn de koeien van hun vrachtje verlost. Joris kijkt verrast toe hoe de melk uit de uiers door de slangen floept, op weg naar de grote koeltank.

Het gevoel dat we de familie storen bij de drukke werkzaamheden verdwijnt snel. Gasten mogen overal rondkijken en waar mogelijk meehelpen. Met het voeren van kalfjes bijvoorbeeld, of het scheppen van mest, als dat je meer ligt. Boer Hans neemt in het voorbijgaan steeds de tijd om even uitleg te geven. Wanneer Joris er geen genoeg van krijgt om ‘tractor’ te roepen, gaat de boer zelfs even de echte tractor halen voor een ritje. Zaterdag is helemaal een feest. Dan spant Hans de paarden voor de koets om met alle kinderen een tochtje door de velden te maken. Het is ons een raadsel waar de boer en boerin de tijd vandaan halen om alle werkzaamheden te combineren.

We blijven niet alleen op de boerderij en maken een paar tochtjes in de natuur. Vlak bij de boerderij, in het gehucht Lehenhammer, stuiten we op een grote modelspoorbaan met echte stoomtreintjes waarop kinderen mogen meerijden. Iets verderop, voorbij Neukirchen, nemen we bij het licht van oude carbidlampjes een kijkje in de Osterhöhle, een van de honderden druipsteengrotten die gedurende miljoenen jaren in de Beierse kalkrijke bodem zijn uitgeslepen. Wat een echo hoor je hier binnen! Joris kan het niet laten te roepen en zijn stemgeluid te horen weerkaatsen.

Katten, kippen en een hooizolder

Na enkele dagen toeren we naar de volgende Bauernhof, in de regio Franken.

‘Het kan nooit zo leuk worden als op de eerste boerderij’, denken we, maar dat blijkt een vergissing. In Feuchtwangen wacht boerin Emmi Birner ons alweer op op de Ferienbauernhof Birner. Ook haar 89-jarige moeder komt onmiddellijk aanwandelen. Ze zit vol verhalen en is gek op kinderen. Joris aarzelt niet om met haar mee te gaan eieren rapen.

Samen eten op het erf    

De Birners hebben kippen, veel katten en een grote hooizolder. Koeien zijn er niet, die hebben Emmi en Helmut Birner jaren geleden verkocht aan hun dochter, die één dorpje verderop woont. We mogen wel bij de dochter gaan kijken hoe de koeien in een echte ‘melkstraat’ gemolken worden. Dat gaat wel even anders! De koeien staan in een rij netjes op hun beurt te wachten en lopen dan op eigen gelegenheid de melkstraat in en uit. Wat ruiken we toch, als we na twee uurtjes weer in de auto zitten? Onze kleren zijn helemaal doordrongen van de koeienlucht! Tsja, dit is een boerderijvakantie en dat zullen we weten ook.

Achter de boerderij strekt zich een enorme speelweide uit. Hier wordt ‘s avonds regelmatig een kampvuur aangestoken. De sfeer is ongedwongen en kinderen overal vandaan spelen uitgelaten met elkaar. Bij goed weer wordt er samen gegeten op het erf, aan grote tafels onder de walnotenboom, die bijna net zo oud is als oma.