Grote vakantiehuizen en veel natuur

Waar is de file? Slechts één snelweg loopt er door Jutland van zuid naar noord met één aftak bijna naar de uiterste westkaap van Denemarken: Blåvand. Blåvandshuk is het dunstbevolkte deel van Denemarken. In het uitgestrekte duinlandschap staan echter ontelbaar veel zomerhuisjes die, wanneer de eigenaars er niet zijn, worden verhuurd. Een tienpersoons super de luxe verbouwde boerderij van 150 jaar oud in Blåvandshuk is groot genoeg voor onze familiereünie. Drie gezinnetjes; opa, oma, kinderen en kleinkinderen. We hadden het op het beeldscherm gezien toen we het huis op de site uitzochten maar nu is het ‘reality’. Wat een heerlijk huis! Eerst rennen we alle vertrekken door. "Oh, een speciale tv-kamer. Hé, hier is badkamer nummer drie. Ah, twee open haarden." Design en Deense wooncultuur zijn spreekwoordelijk en komen in dit ‘Fritidshus’ tot uiting. Dan lopen we óm het huis. Nergens een ander huis in zicht. Rondom het huis duinlandschap. En voor het huis de uitgestrekte Kallesmærksheide; wat een uitzicht! Aan alle kanten van het huis luwe hoekjes. We ontdekken buiten ook nog een intiem plaatsje dat helemaal beschut is omringd door bosjes. Als we het zonnige plekje bekijken ziet Vince een slang, een prachtige adder wegkruipen. Oom Bob heeft de naam van het plekje gelijk vastgesteld: de slangenkuil. "Als iedereen nou eens even z’n mond houd dan kunnen jullie horen hoe stil het hier is." Opa heeft gelijk. Het is werkelijk doodstil.

Geen paarden maar omgebouwde bunkers

De Waddenzee die bij ons in Holland begint strekt zich officieel uit tot Blåvandshuk. We gaan kijken of het water van Blåvandshuk (Blauwwaterhoek) echt zo blauw is. Het zeewater wordt om de 14 dagen getest; de Deense milieuwetgeving is de strengste van Europa. De ‘blauwe vlag’ bij de strandafgang bewijst dat het goed zit met het water van Blåvandshuk. In de richting van de vuurtoren zien we enorme paarden. Van dichterbij blijken het omgebouwde bunkers uit de tweede wereldoorlog te zijn die door een kunstenaar zijn omgebouwd tot muildieren. Romy en Vince klimmen en springen. Bij de vuurtoren is het weer klauteren geblazen over de houten wenteltrappen. Vanaf de winderige torentrans zien we hoe het duingebied overgaat in het uitgestrekte Kallesmærsk heidegebied. Aan die rand moet ergens ‘ons’ huis staan maar we worden het niet eens. “Dáár ergens moet het zijn”, zegt Noah en daar houden we het dan ook maar op. Aan de zeezijde van de winderige torentrans zien we duidelijk dat Blåvandshuk een haakse bocht is met daarop een dwarse branding. In de verte een enorm windmolenpark zoals die ook langs de Hollandse kust zullen komen. De mannen beginnen een discussie over voor en tegen. Lekker doorgewaaid en rozig kunnen de kinderen na de macaroni naar bed. De open haarden gaan aan en na de koffiebabbel verdelen de volwassenen zich over de televisiekamer en de zitkamer waar wordt gescrabbeld en gelezen.

Vrijheid blijheid

We zijn al vaker ‘en famille’ op stap geweest en we doen dat volgens de methode ‘vrijheid blijheid’. De volgende morgen zijn opa en oma voor dag en dauw wakker terwijl de hele meute nog slaapt. Stilletjes sluipen ze het huis uit om een duinwandeling van een paar uur te maken.

"We hebben échte hertjes gezien in de tuin!"

Als ze terugkomen heeft de hele familie al ontbeten en de kinderen spelen in de tuin met de zweefbaan. "Opa doe je mee?" Per auto gaan we over de heide naar Vejerstrand. Je kunt gewoon met de auto het enorm brede strand oprijden. Het lijkt wel een woestijnweg! De Denen gebruiken hun auto als windscherm! We zoeken naar barnsteen wat na een westerstorm aan de kust van Jutland aanspoelt. Met wat oefening onderscheiden we het verschil tussen ‘gewone steentjes’ en het licht doorlatend barnsteen. "In de middeleeuwen dachten ze dat barnsteen ontstond als de zon de horizon kuste", weet oma. Romy vindt het een mooi verhaal maar op school heeft ze geleerd dat het versteend, fossiel hars is van reusachtige naaldbomen uit wouden die 30 miljoen jaar geleden Noord Europa bedekten. Oma staat met haar ogen te knipperen bij zoveel wijsheid van haar kleindochter.

Tijd voor elkaar

De kleinkinderen blijven een dagje bij opa en oma en de ‘kinderen’ huren fietsen en gaan naar Skallingen even ten zuiden van Blåvand bij het plaatsje Ho, een kweldergebied vlak achter de duinen met zoutwaterpoelen en kreken. Als ze terugkomen is de vraag natuurlijk: "Zijn ze zoet geweest?" Opa en oma hebben er ‘geen kind’ aan gehad. "We hebben échte hertjes gezien in de tuin!" melden de kleintjes enthousiast. De omgeving van het vakantiehuis is met 24000 m2 eigen duin en heide zo spannend dat de kinderen niet uitgespeeld raken. Bronthy sjouwt met takken naar de boomhut. Eigenlijk hebben we het er zo prettig dat we er ons met moeite van losmaken om de verdere omgeving te ontdekken. De laatste dag moeten de kinderen toch nog maar naar het Hvidbjerg tropisch zwembad . De vaders en opa nemen dat onderdeel voor hun rekening en de dames gaan lekker shoppen in het dorp. Heerlijk zo’n familieweekje waar iedereen weer eens alle tijd voor elkaar heeft.