“lk wil net zulk lang haar als Duimelijntje”

We hadden de brug kunnen nemen om naar het eiland te gaan. Maar voor het ultieme eilandgevoel gaan we met de veerboot: over het water, weg van het land, op naar het sprookjeseiland! We rijden door dorpjes met witte rietbedakte vakwerkhuisjes en langs golvende kanariegele koolzaadvelden. Fruitbomen staan volop in de bloesem. Oma zegt dat ze op bruiden lijken. Romy is in de romantische leeftijd en maakt ons na die opmerking van oma attent op elke bloesemboom: “Kijk daar staat weer een bruidje!”, ”Kijk een tuin vol bruidjes!”

Natuurlijk gaan we een dagje naar Odense, de geboorteplaats van Hans Christian Andersen. We beperken ons tot de omgeving van het huis waar de sprookjesverteller geboren is; een pittoresk buurtje met gerenoveerde kleine huisjes vlakbij het museum ‘Christian Andersen hus’. Voor kinderen is het naastgelegen kindercultuurhuis Fyrtøjet veel leuker. Andersen was niet alleen een sprookjesverteller maar ook een reiziger dus elk kind krijgt bij de ingang een koffertje mee met een potlood en papier, een spiegeltje, een vergrootglas en ook een papieren boomblaadje om aan de wensboom in de grote hal te hangen. Romy moet er eens goed over nadenken maar dan weet ze het. Sinds jaar en dag is ‘Duimelijntje’ haar lievelingsvideo. Romy dicteert mamma wat er op het blaadje moet komen:”lk wil net zulk lang haar als Duimelijntje.” De muziekkamer en de schilderkamer verbazen pappa en mamma vanwege de professionele aanpak met de pedagogisch verantwoorde leiding. Nergens is op bezuinigd; het onderstreept de Deense aandacht voor kinderen. Kinderen kunnen worden geschminkt en mogen bij de verkleedkamer een mooi sprookjeskostuum uitkiezen. Oma en mamma zijn heláás te groot voor de beeldige pakjes. Romy kiest na lang twijfelen voor een jurkje met vleugels want dat is toch wel erg ‘Duimelijntje-achtig’. Bij het schminken krijgt ze te horen dat ze nu een echte Deense ‘Tomelise’ is. Op naar de studio. Als uit één mond uiten oma, mamma en Romy hun verrassing: “Oooh…”. De studio is een droomwereld waarin Duimelijntje tot leven kan komen.

De geheel zwarte ruimte is sprookjes-achtig uitgelicht. Een heus toneel; een spiegelende vloer met grote waterleliebladen die de vloer tot een meer maken; enorme grote gekleurde bloemen; een trappetje leidt naar het huis van de mol. De kinderen kunnen een fluwelen mollenvelletje aantrekken en kunnen dan via een glijbaan weer in de studio komen. Het huisje van juffrouw muis is een knus plekje waar Romy even gezellig gaat ‘breien’ maar verder moet er ‘geballet’ worden. Op de terugweg naar ons appartement in Faaborg zingt ze het hele repertoire dat ze kent van de video: ”Tomelise! La la la la la la la! Tomelise!” Opa en pappa zijn een beetje moe geworden van het eindeloze sprookjesgebeuren en er moet even een hartversterkinkje aan te pas komen in een Deens cafeetje.

Elfen, kabouters en kastelen

Op Funen tussen Kleine- en Grote Belt is de zee nooit ver weg. Natuur is er in overvloed. Wij wandelen op zoek naar elfen en kabouters in ‘Svanninge Bakker bij Faaborg.’ In het bos vind je in de meimaand geen paddestoelen maar Romy ziet in elke knoestige boomstronk een kabouterhuis met geheime ingang. Ze vermoedt dat de elfjes pas in de avond te voorschijn komen en stelt voor dat we maar patatjes gaan eten en daarna terugkomen.

Er zijn meer dan 125 kastelen en ‘buitens’ op Funen. Kasteel ‘Egeskov’ kent in Nederland z’n gelijke niet; op een goede manier is het landgoed tot een toeristische pleisterplaats gemaakt. Met een wenteltrap klimmen we naar boven om tussen de kruinen van de bomen door te wandelen. Ook in het kasteel vervelen de kleintjes zich niet. Je kunt er net snel genoeg doorlopen om het voor kleuters niet saai te maken. Tot de zolder kun je klimmen en door de raampjes kijkend zien we de speeltuin, het doolhof, de museumgebouwen, de tuinen én het bomenpad. “Ik wil nog een keer de bomen in!”

Sprookjeszwembad

Je hoeft geen campinggast te zijn om strandcamping Bøsøre bij Hesselager aan de Grote Belt te bezoeken. Het sprookjeszwembad is de topper. Voor de allerkleinsten is er een peuterbadje. De wanden zijn beschilderd met sprookjes-taferelen en langs de kant zijn allerlei herkenbare sprookjesfiguren te vinden. Vanuit het binnenzwembad zie je de zee en het is grappig dat je hier aan de oostkust het gras met paardenbloemen tot aan de strandrand terugvindt. Buiten het zwembad staat het enorme kasteel uit het sprookje ‘de tondeldoos’. Ook de jongsten klimmen er in en glijden er af. Op de midgetgolfbaan omringen sprookjesfiguren Hans Christian Andersen.

Helaas zijn de beelden niet gekleurd. Romy vermoedt dat de kleuren er ‘zeker afgeregend’ zijn. De sprookjescamping biedt een keur aan activiteiten en het sprookjesrestaurant heeft een kaart die bepaald niet kinderachtig is. Bøsøre is voor jong en oud een feest.

Dan is de koek op. Voor Romy is het sprookjesboek nog lang niet uit. Ze vraagt zich af waarom ze niet op het sprookjeseiland kunnen gaan wonen.“Pappa zegt dat dat niet gáát! Waaróm nou niet opa?”