Het eilandgevoel; echt helemaal weg zijn. Dat gevoel ontstaat al als je met de boot Lauwersoog verlaat en over de Waddenzee uitkijkt. Aan de horizon kan je de vuurtoren van Schier zien liggen. Hier op de boot begint de reünie eigenlijk al. “Kijk mam, daar zitten Steven en Bram…”, roept Joep enthousiast en hij rent naar ze toe. Onze kleine familie, met slechts één neefje en nichtje, groeit een keer per jaar uit tot een hele grote familie. Bas (7) en Joep (5) krijgen er een weekendlang heel wat neefjes, nichtjes, ooms en tantes bij.

De familieoudsten tante Betsy (76) en oom Louis (79) nemen altijd de organisatie van de reünie voor hun rekening. We logeren in Hotel van der Werff, het oudste familiehotel in het hart van het plaatsje Schiermonnikoog. Bij aankomst staan Betsy en Louis al bij de ingang van het hotel om ons te verwelkomen. De bar in het café dient ook als receptie. Als de kamersleutels verdeeld zijn, rennen Bas en Joep naar hun kamer en daarna naar de kamers van neefjes en nichtjes.Wie zit er in welke kamer, het blijft spannend zo’n groot hotel. Aan het einde van de middag belanden wij met een groot deel van de familie in de lounge naast het café. Goede fauteuils, ronde salontafels, veel foto’s van de rijke historie van het hotel en een kast met spelletjes.

Onze kinderen vinden dit weekend heerlijk, maar ook de generaties daarboven hebben er veel zin in. Hoe komt dat? Waarom is deze reünie geen verplicht nummer? Dat heeft alles te maken met het verblijf op dit mooie kleine Waddeneiland en de grote vrijheid in het programma. Allereerst de formule, die is heel simpel: we laten elkaar zoveel mogelijk vrij. Vrijdag is de inloopdag. Iedere boot neemt weer een nieuwe lading familieleden mee en dat zorgt voor nieuwe begroetingsrondes. De enige vaste onderdelen de rest van het weekend zijn het diner en het ontbijt. Dat doen we met zijn allen. Daarbuiten zoek je die neven of nichten, ooms of tantes op waar je weer eens wat tijd mee door wilt brengen. Vaak eindig je de dag met een ander groepje dan waar je mee gestart bent, omdat je elkaar onderweg vaak weer tegenkomt, op het strand, op de fiets of op een terras.

Traditioneel strandvoetbal, van 5-plus tot 45-plus

Het eiland zelf speelt ook een belangrijke rol in de reünie. Schiermonnikoog heeft ons familiehart gestolen. Het is het kleinste bewoonde Waddeneiland, met één dorpje met dezelfde naam, waar de ongeveer 1000 eilanders wonen. De rest van het eiland bestaat uit duinen, strand, bos, kwelder en polder die door een dicht netwerk van fiets- en wandelpaden aan elkaar worden geregen. Het is er heel rustig want auto’s zijn er bijna niet. Alleen eilanders mogen met een auto op het eiland rijden, maar hebben die net als de toeristen eigenlijk niet nodig. Na aankomst op vrijdagmiddag lopen we in een kwartier naar het waddenstrand. Een heel breed en ruig met helmgras begroeid strand waar de zee bij eb nauwelijks te zien is. Als we het water bereikt hebben, zien we in de verte op een zandbank een hele kolonie zeehonden liggen. Met een voetbal rennen Bas en Joep een heel stuk over het strand. Als Coen en Evi, de twee jongsten van drie, een zandkasteel willen maken, zijn er heel wat grote neven en nichten die daar graag aan meedoen.

“Schiermonnikoog heeft ons familiehart gestolen”

Traditioneel is inmiddels het strandvoetbal aan het einde van de middag, waar de oudste kleinkinderen tot de jongste achterkleinkinderen graag aan meedoen. Op zaterdag huren we fietsen. Het fietspad leidt ons naar de Wassermann, een grote bunker uit de tweede wereldoorlog, die destijds bedekt was door duin, maar door het wegwaaien van het zand nu boven het duin uitsteekt. Van hieraf overzie je bijna het hele eiland. Er zijn op Schier veel leuke plekken om voor de lunch neer te strijken. Op het terras bij de Berkenplas in het bos schuiven we bij een ander groepje familieleden aan.

Het diner op vrijdag en zaterdag is in de enorme eetzaal met serre waar je je in de jaren vijftig waant. Wij passen nog net met zijn allen in de serre en smullen van de ouderwetse Nederlandse gerechten met vlees of vis, veel verse groenten en altijd soep vooraf. Echt van die kost waar je zin in hebt na een dag fietsen of wandelen. En de kinderen zijn altijd blij met hun speciale kindermenu’s.

Muzikale uitbarsting op zaterdagavond

Een andere traditie is de muzikale uitbarsting op zaterdagavond. Tante Betsy speelt voortreffelijk en aanstekelijk piano. Na het diner leidt zij achter de piano de medley van meezingnummers. Sinds vorig jaar is er een speciale zangbundel, zodat nu iedereen mee kan doen. De kleintjes liggen dan al in bed en met babyfoons op tafel wordt het slapen of waken gevolgd. Voordat we op zondag met de boot terug gaan, huren we tot grote vreugde van de kinderen een paar skelters. De kleintjes kunnen achterop of op schoot, de grotere kinderen aan het stuur. Dat zorgt voor een hilarische afsluiting. Met pijn in ons hart vertrekken we. Gelukkig is het weekend voor volgend jaar alweer vastgelegd.