De twee mamma’s en hun kleintjes liggen nog met roze wangen te slapen. Logisch; gisteravond genoten de volwassenen van een schitterende zonsondergang en het was zo heerlijk op het strand dat de moeders hun kroost maar lekker lieten spelen tot ze zelf aangaven moe te zijn.

“Jij proef naar de zee!”

In T-shirt sluip ik het huisje uit en loop de zee tegemoet. Er zijn nog geen badgasten. De zon piept net over de duinen en geeft het water een wonderlijke lichtglans. Dit heet geluk! De zilte zeelucht en het geluid van de golven maken rustig; een uitgelezen plek voor meditatie.

Daar komen twee peuters in pyjamaatjes aanwaggelen door het zand. “Oma zwemmen, oma zwemmen!” Als ik ze knuffel zegt  Kifah (3 jaar): “Jij proef naar de zee!”

Een weekje logeren in een huisje op het strand. Het is maar op een flinke steenworp afstand van ons dorp maar het is een wens die ik koester sinds ik zelf in de vroege zestiger jaren met mijn ouders in een tent logeerde op het strand van Egmond. Dat kan nu niet meer; maar een bont randje van huisjes en stacaravans staan in de zomermaanden aan de duinvoet op het strand van Egmond ‘Bad Noord’ en ‘Bad Zuid’. De zomerse onderkomens behoren aan leden van twee verenigingen. Drie maanden staan ze er en vier weken daarvan mogen ze verhuren, daarna wordt alles weer afgebroken voor de grote herfststormen komen.

Het is een lot uit de loterij dat het ons gelukt is om zo’n huisje te huren. We zijn ons zo zeer bewust van de unieke gelegenheid dat alle vrienden met kinderen worden uitgenodigd eens langs te komen. Dát hebben we geweten. Druk, maar érg gezellig. Iets grotere kinderen mogen op afspraak een nachtje blijven slapen en zo is het de hele week een komen en gaan van logeetjes die worden gehaald en gebracht door bevriende echtparen. Het lijkt wel een duiventil. Vandaag is Gianni (1,5 jaar) op bezoek. Gianni vindt zand eng. Hij blijft zitten met z’n armpjes en beentjes in de lucht. Een groot badlaken geeft uitkomst; hij komt er niet af!

Zeemeeuw als grootste vriend

Flipje Vleugel is de naam van de meeuw die Zoë (ruim 1,5 jaar) kent uit haar prentenboekje. Hij blijft in levende lijve haar aandacht trekken. Al snel is de vogel door ons geadopteerd en maakt deel uit van ons strandleven. “Nou, lekker gaan slapen; Flipje Vleugel slaapt ook al.” “Hap, hap, hap; Flipje Vleugel heeft ook alles opgegeten!” De meeuw zweeft tegen de wind in, bijna stilstaand in de lucht. Zijn gele prikogen houden ons scherp in de gaten.

De zonnebrandcrème is constant bij de hand want zon, zand en een zwoel zuidelijk windje versterken de kracht van de zon. Als het eb is gaan we met emmertjes en schepjes naar de zee. De terugtrekkende zee heeft een pierebadje voor de kleinsten gecreëerd. De kleuters mogen al golfje springen. De dagen rijgen zich zorgeloos aaneen.

Extra gezellig bij storm

En dan is daar de nacht dat we wakker worden van het gierende geluid van een opstekende wind. De regen slaat tegen de ramen. De kinderen slapen door. Wat een lawaai; we houden een controle om het huisje. Zit alles goed vast?  Er volgt een dag van spelletjes, knutselen en eindeloos voorlezen. Het stuifzand vliegt als een sluier over het strand. Bij elk obstakel -een vergeten ingegraven emmertje, een stuk drijfhout - vormt zich een zandduintje. Bij vloed is de kokende zee hoog opgestuwd tot op een paar meter van onze beschoeiing. Spannend, zo dicht bij de elementen van de natuur te zijn in de prettige beschutting van ons strandhuisje.

De volgende dag zet de verbetering van het weer voorzichtig in. Met een lange broek en een  windjack aan kunnen de kinderen het strand weer op. Wíj kunnen weer buiten koffiedrinken achter het glazen windscherm. Flipje vleugel zit alweer op de vlaggenstok en houdt ons scherp in de gaten. Ik zet het bordje met ontbijtkoek alvast buiten en haal de koffiepot. Als ik de koffie inschenk zie ik dat er  twee plakjes ontbreken. Ik krijg een rimpel in mijn voorhoofd en kijk naar de kinderen. Zó snel kunnen ze toch niet een ontbijtkoek achter hun kiezen hebben. Dan hoor ik een vogelstrijd en zie Flipje Vleugel met zijn vriendjes ruziën over het laatste stukje ontbijtkoek.

Vanaf de strandafgang is het nog een minuut of tien lopen naar het gedeelte waar de huisjes staan. Het is zaak om rekening te houden met ‘hoog water’ want het is een zware toer om met de wandelwagen door het mulle zand te sjouwen. De bolderkar is een uitkomst. We stoppen de kinderen en de boodschappen erin. Het Hollandse strandleven is verrukkelijk!

Praktische informatie

Het is gemakkelijker een villa met grandeur te huren aan de Côte d’Azur dan een eenvoudig slaaphuisje op het strand van de Hollandse kust. Er staan niet meer dan 1000 tot 1200 huisjes waar je officieel ’s nachts mag blijven slapen en de eigenaars verhuren die mondjesmaat.

Egmond: Bad Noord, Bad Zuid, IJmuiden (maar dan op drie rijen), Bloemendaal (10 huisjes en niet te huur), Zandvoort (niet te huur) en in Zeeland tussen Zoutelande en Vlissingen. Je moet vasthoudend zoeken om erin te slagen een huisje te kunnen huren. Het internet en (soms) de plaatselijke VVV’s geven informatie. Verder langs de kust zijn gelukkig overal mogelijkheden vlak achter de duinen, niet ver van het strand huisjes te huren.