“Het lijkt hier wel de Dordogne,” merkt vader Joep op als we langs uitgestrekte weilanden en korenvelden fietsen. Schijn bedriegt, we zijn toch echt in de Hollandse Achterhoek waar Nederland zich van haar beste kant laat zien. Pelle, de veertien maanden oude zoon van Joep, neemt alles vanuit zijn kinderzitje waar. Hij geniet vooral van het Hollandse

‘wildlife’. “Boe, boe,” roept hij telkens als we langs een kudde herkauwend Fries stamboekvee fietsen. Het moet een bijzonder gezicht zijn: tien complete gezinnen verdeeld over kinderfietsen, dames- herenfietsen met daaraan vast kinderzitjes, kinderkarren en aanhangfietsen.

Fietsvriendjes binnen tien minuten

Met deze groep fietsen we twee weken lang van camping naar camping. Er zijn vier enthousiaste begeleiders die het bagagevervoer regelen, de drank- en voedselvoorraad op peil houden en elke avond een grandioos diner serveren. “Wat ik zo heerlijk vind is dat het allemaal zo lekker dicht bij huis is”, zegt Corina. Zij rijdt de tocht met haar dochtertje Nina (3) die comfortabel achterop zit. “Ik had geen zin om eerst duizend kilometer met de trein of bus te moeten reizen om vervolgens doodmoe aan je vakantie te beginnen.”

De sociale vaardigheden van de kinderen blijken weer eens beter dan die van de ouders. De kleintjes hebben het eerst massa’s ‘vriendjes’ gemaakt. Nina, Emma (3), Zonne (4) en Carla (bijna 5) hebben elkaar gevonden. Elk moment dat we niet op de fiets zitten rennen ze achter elkaar aan. Datzelfde geldt voor de jongens, die bij elke nieuwe camping waar we neerstrijken zich vooral bekommeren over de afmetingen van het speelveldje en het zwembad. Veel tijd wordt namelijk zwemmend doorgebracht dankzij de vele zonnige dagen die we beleven, terwijl elders in Midden-Europa de regenrecords met meters tegelijk worden gebroken.

Een masker van je eigen gezicht!

We fietsen zo veel mogelijk via de zogenoemde LF-routes. Dit is het netwerk van Lange-afstand Fietspaden dat de mooiste en meest autoluwe fietspaden van Nederland met elkaar verbindt. De etappes variëren van zo’n 35 tot 55 km per dag. Gelukkig is er een bezemwagen voor het geval het even tegenzit. En regelmatig is er een rustdag. In veertien dagen fietsen we van Groningen naar Roermond, waarbij we eerst de grens met Duitsland en later de Maas als belangrijkste leidraad hebben. Dankzij de uitgebreide routebeschrijving en goede bewegwijzering is het kinderlijk eenvoudig de weg te vinden.

Om de ouders de kans te geven ook wat tijd voor zichzelf te houden, ontfermt begeleidster Kim zich geregeld over de kinderen. Met klassiekers als kleuren, knippen en plakken maar ook door bijvoorbeeld maskers te maken. Met kleine strookjes gips maakt ze bij Nina, Emma, Joske en Wout een afdruk van hun gezichten. Doodstil - voor het eerst in dagen - liggen de kinderen te wachten tot de witte substantie is opgedroogd en het masker van hun gezicht gepeuterd kan worden en beschilderd. De kinderen zijn zo blij met het resultaat dat er een aparte plastic box gereserveerd moet worden om de mombakkes de rest van de reis heel te kunnen houden.

Maximaal de tijd voor jezelf en je kinderen

Behalve lekker fietsen en eindeloos spelen is er nog een ander hoogtepunt: het avondeten. Dan zit iedereen onder een grote luifel en genieten we van de maaltijd die door de begeleiders en twee ouders is bereid. “Vandaag ben ik de klos met corvee en kom ik niet toe aan het lezen van m’n krantje,” sipt vader Ed. “Ach, eigenlijk valt het reuze mee. Met een uurtje groente snijden en een flinke afwas na afloop zit het er weer voor een week op. Als je dat vergelijkt met de tijd die je kwijt bent als je zelfstandig met je gezin kampeert, dan is het maar een schijntje. En hoewel je als groep reist, houd je genoeg ruimte over om je eigen dingen te doen. “Ed’s partner Vera onderschrijft dat: “Moeders zijn op een kampeervakantie meestal veel slechter af. Die draaien voor het huishouden op, onder aanzienlijk primitievere omstandigheden. Hier wordt de meeste zorg uit handen genomen en houd je maximaal de tijd over voor jezelf en je kinderen.”

En de kinderen? Voor hen is het gewoon de hele dag feest. Pelle scharrelt graag rond in zijn opvouwbare kindermandje. Dagmar (5) en Eva (4) hebben ontdekt dat je ballonnen ook met water kan vullen en Jim (8) en Rogier (7) hangen ergens in een grote eik. Ondanks dat ze allemaal flink wat kilometers in de benen hebben, zal het ook vandaag weer een hele toer worden iedereen op tijd in bed te krijgen.