Met bolle buik en gebroken been, Mexico

Altijd eerst de omgeving verkennen!

Toen Sofie tweeënhalf jaar was en ik zeven maanden in verwachting van de tweede gingen we naar Mexico. Drie weken voor ons vertrek brak Peter zijn been, maar we besloten toch gewoon te gaan. "Moeten we tenminste allebei rustig aandoen", was onze redenering.

De eerste dag in Mexico ging het even fout. In het hotel hadden we Sofie tussen de middag met de babyfoon op bed gelegd. Wij zaten genoeglijk aan het zwembad, totdat een huilende Sofie ineens uit de lange gang vanaf de kamers de tuin in kwam stappen. Ik schrok vreselijk. Hoewel we de babyfoon gecheckt hadden, werkte die kennelijk niet. Ook had ik niet verwacht dat Sofie zelf de deur van de hotelkamer open kon maken. Gelukkig was Sofie de goede kant in het hotel uitgelopen. Dat kwam omdat we na aankomst meteen een rondje door de tuin en langs de kamers met haar gemaakt hadden. Zodoende kende ze de weg al.

Achter de leguanen aan

Na een eerste week hotel maakten we een rondreis van een week per huurauto. Om in onze situatie -allebei niet superfit- zo min mogelijk risico te lopen gingen we dit keer niet de jungle in. Zwanger en met peuter wilden we het malariagebied mijden. Voorheen wilden we altijd alles van een land zien, maar nu lieten we ons door Sofie's tempo en mogelijkheden leiden. Het autozitje was nog heel even een probleem. Vanuit Nederland hadden we een zitje aangevraagd. Toen we er bij het Mexicaanse autoverhuurbedrijf om vroegen keken ze ons eerst niet-begrijpend aan, maar uiteindelijk kwam er toch een keurig exemplaar tevoorschijn. Zelfs met een plankje ervoor om te spelen; reuzehandig. We hebben best veel auto gereden. Heel soms hadden we een dag dat we zes à zeven uur onderweg waren. Dat is te lang. Sofie ging dan een beetje stuurs zitten kijken, maar zei er niets van. We hadden een doos met speelgoed naast haar staan en leuke muziekbandjes. Heel belangrijk was de airco in de auto. Dat is het extra geld altijd waard. Populair in Mexico als huurauto zijn kevertjes met open dak. Maar daar moet je je met kind niet toe laten verleiden. Als het dak opengaat zit je peutertje in de zon.

Het is wonderlijk hoe kinderen hun omgeving ervaren. Leguanen vond ze prachtig. Ze holde er achteraan en probeerde ze te vangen. Ook een Maya-show in het hotel waarbij het er heel wild aan toe ging vond ze mooi. De indianen zagen er woest uit met hun tooi en glimmende lijven. Zelf kregen we kippenvel van de vuurdansen en de harde muziek, maar Sofie stond rustig een beetje op de muziek mee te dansen. Een dag later zei ze. "Mama de poppen zijn nu weer weg hè? En zitten de verkleedkleren weer in de kast?"